Shloka 73
Āśvamedha-dīkṣā-nirdeśaḥ — Scheduling the Initiation and Assigning Protection for the Horse
पूज्यमाना: सम ते वीरा व्यरोचन्त विशाम्पते । प्रजानाथ! फिर विदुरका सम्मान करके वैश्यापुत्र युयुत्सुसे मिलकर उन सबके द्वारा सम्मानित होते हुए वीर पाण्डव बड़ी शोभा पा रहे थे
vaiśampāyana uvāca |
pūjyamānāḥ sama te vīrā vyarocanta viśāmpate |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນ! ວີຣະບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບການນັບຖືບູຊາຢ່າງສົມຄວນ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີທີ່ເທົ່າທຽມກັນ. ໃນບົດເລື່ອງນີ້ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງພານດະວະ ຖືກສະແດງເປັນຜົນແຫ່ງຄຸນທຳຈາກການຮັບແລະໃຫ້ກຽດຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ໂດຍສະເພາະໃນການປອງດອງຫຼັງຄວາມຂັດແຍ່ງ—ເພາະການບູຊາ (pūjā) ຟື້ນຟູຄວາມກົງກຽວທາງສັງຄົມ ແລະຢືນຢັນທຳມະ (dharma).
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Proper honoring of worthy persons is not mere ceremony; it sustains dharma by reaffirming social bonds, humility, and rightful status. The heroes’ radiance symbolizes the moral and communal strength that arises when respect is exchanged in accordance with righteousness.
The narrator describes the heroes (understood as the Pāṇḍavas) being honored and, as a result, appearing radiant and equally distinguished. The line functions as a brief narrative flourish highlighting their restored prestige and the harmonious reception they receive.