Shloka 123
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
बालभावेन विनयमात्मनो5डकथयत् प्रभु: । “श्रीकृष्ण! वह महातेजस्वी और प्रभावशाली बालक अपने बालस्वभावके कारण मेरे सामने विनीतभावसे अपनी वीरताकी प्रशंसा किया करता था
bālabhāvena vinayam ātmano ’kathayat prabhuḥ | “śrīkṛṣṇa! sa mahātejasvī prabhāvaśālī ca bālakaḥ svabālasvabhāvena mama purato vinītabhāvena svāṃ vīratāṃ praśaṃsati sma” |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະສຣີກຣິດສະນະ! ເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທດສະອັນຍິ່ງ ແລະມີອຳນາດອັນໂດດເດັ່ນ—ເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນເດັກ ຈຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍທ່າທີຖ່ອມຕົນ ແຕ່ກໍຍັງຊອບຍົກຍ້ອງວິລະກຳຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພາຍໃຕ້ຮູບລັກຂອງຄວາມໄຮ້ເດືອນສາ ເຂົາເວົ້າເຖິງຄວາມກ້າຫານຂອງຕົນ ແຕ່ພາຍນອກຍັງຮັກສາຄວາມນົບນ້ອມໄວ້.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: outward humility (vinaya) can coexist with self-advertisement. It invites discernment—true modesty is not merely a posture, and even innocence can mask pride or a desire for recognition.
Vaiśampāyana addresses Śrī Kṛṣṇa and describes a powerful, radiant boy who, because of his childish disposition, would appear deferential before the speaker while repeatedly praising his own heroism.