Shloka 58
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
क्षीणकोशो निरातड्कस्तथेदं प्राप्तुयात् परम्,जो तत्त्ववेत्ता अन्त समयमें इन तत्त्वोंका ज्ञान प्राप्त करके एकान्तमें बैठकर परमात्माका ध्यान करता है, वह आकाशमें विचरनेवाले वायुकी भाँति सब प्रकारकी आसक्तियोंसे छूटकर पञ्चकोशोंसे रहित, निर्भय तथा निराश्रय होकर मुक्त एवं परमात्माको प्राप्त हो जाता है
kṣīṇakośo nirātaṅkastathedaṃ prāptuyāt param | yo tattvavettā anta-samaye ime tattvān jñātvā ekānte niṣaṇṇaḥ paramātmano dhyānaṃ karoti sa ākāśaṃ vicarato vāyor iva sarva-saṅgān parityajya pañcakośa-rahito nirbhayo nirāśrayaś ca bhūtvā muktaḥ paramātmānaṃ prāpnoti ||
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: “ລາວຈະເປັນຜູ້ທີ່ເປືອກຫຸ້ມຖືກສິ້ນໄປ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຫວາດກົວ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຖິງພຣະອັນສູງສຸດ. ຜູ້ຮູ້ຄວາມເປັນຈິງ ໃນຍາມສຸດທ້າຍ—ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງເຖິງຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ແລະນັ່ງໃນຄວາມໂດດດ່ຽວ—ຈະເພ່ງພິຈາລະນາພຣະອາດຕະມະອັນສູງສຸດ. ເຫມືອນລົມທີ່ເຄື່ອນໄຫວໃນທ້ອງຟ້າ ລາວຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງ; ເປັນຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຫ້າເປືອກຫຸ້ມ, ບໍ່ຫວາດກົວ ແລະບໍ່ພຶ່ງພາ, ລາວຈະຫຼຸດພົ້ນ ແລະບັນລຸພຣະອາດຕະມະອັນສູງສຸດ.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Liberation is attained by the knower of truth who, especially at life’s end, withdraws into solitude, meditates on the Supreme Self, and becomes free from all attachments—transcending the five sheaths, fear, and dependence.
Vāyu-deva is speaking as a spiritual instructor, describing the state and destiny of a realized person: through knowledge of tattvas and focused meditation, the seeker becomes unattached like the wind moving through space and reaches the Supreme Self.