Shloka 51
Mokṣa-dharma Yoga-Upadeśa: Equanimity, Sense-Restraint, and Vision of the Ātman (आत्मदर्शन-योगोपदेशः)
आत्मानमालोकयति मनसा प्रहसन्निव । तदेवमाश्रयं कृत्वा मोक्ष याति ततो मयेि
ātmānam ālokayati manasā prahasann iva | tad evam āśrayaṃ kṛtvā mokṣaṃ yāti tato mayi ||
ພຣະພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍໃຈ ລາວເບິ່ງເຫັນອັດຕະມາ ດັ່ງກັບຍິ້ມຢູ່. ເມື່ອອາໄສແຕ່ພຣະອົງນັ້ນຢ່າງນີ້ ລາວບັນລຸມົກຂະ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍສະຖິດຢູ່ໃນຂ້ອຍ. ຜູ້ຮູ້ສັດຈະເຫັນຕົນເອງແຍກຈາກຮ່າງກາຍ; ແມ່ນຢູ່ໃນຮ່າງກາຍກໍຕາມ ແຕ່ລະທິ້ງມັນພາຍໃນ ໂດຍຮູ້ຊັດເຖິງຄວາມແຍກຕ່າງ. ຕັ້ງໃຈຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດພຽງອົງດຽວ ລາວກໍຮູ້ແຈ້ງອັດຕະມາໂດຍກົງ ດ້ວຍກຳລັງປັນຍາທີ່ແຍກແຍະ. ແລ້ວລາວເກືອບຈະຍິ້ມຫົວເຮາະ ໂດຍຄິດວ່າ: ‘ອະໂຫ! ເຫມືອນນ້ຳໃນມິຣາດ ໂລກນີ້—ທີ່ປາກົດຢູ່ແຕ່ໃນຂ້ອຍ—ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຫຼົງຜິດໄຮ້ປະໂຫຍດມາຈົນບັດນີ້.’ ຜູ້ໃດເຫັນພຣະສູງສຸດດັ່ງນີ້ ຍ່ອມອາໄສພຣະອົງ ແລະທ້າຍສຸດກໍຫຼຸດພົ້ນໃນຂ້ອຍ—ໝາຍຄວາມວ່າ ລາວປະສົບພຣະສູງສຸດເປັນອັດຕະມາຂອງຕົນເອງ.»
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Liberation arises from discriminative knowledge: recognizing the Self as distinct from the body, taking refuge in the Supreme Reality alone, and realizing that the world’s binding power is like a mirage—an appearance that vanishes upon true insight.
A brāhmaṇa-teacher describes the inner state of a truth-knower: he contemplates the Self, inwardly renounces identification with the body, realizes the Supreme, and then ‘smiles’ at his former delusion; by relying on that Supreme, he attains final freedom, described as abiding in (or as) the Supreme.