Shloka 16
Āśramāgamanam — The Pāṇḍavas Arrive at Dhṛtarāṣṭra’s Hermitage
गन्धर्वैरुपगीयन्तः स्तूयमानाश्न वन्दिभि: | दिव्यमाल्याम्बरधरा वृताश्चाप्सरसां गणै:,गन्धर्व उनके गुण गाते और बन्दीजन स्तुति करते थे। उन सबने दिव्य माला और दिव्य वस्त्र धारण कर रखे थे और सभी अप्सराओंसे घिरे हुए थे
gandharvair upagīyantaḥ stūyamānāś ca vandibhiḥ | divya-mālyāmbara-dharā vṛtāś cāpsarasāṃ gaṇaiḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພວກເຂົາຖືກກັນດະວະຮ໌ຮ້ອງຂັບກ່ຽວກັບຄຸນງາມ, ແລະຖືກນັກສັນລະເສີນໃນຮາຊສຳນັກຍົກຍ້ອງ. ພວກເຂົານຸ່ງຫົ່ມມາລາທິບ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມສະຫວັນ, ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຝູງອັບສະຣາ—ເປັນພາບແຫ່ງກຽດສັກສີ ແລະຄວາມສະຫງ່າງາມອັນເກີນໂລກ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການເດີນທາງຂອງວິນຍານໄປສູ່ພູມສູງດ້ວຍຜົນບຸນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s moral logic that honor in higher realms is portrayed as the fruit of accumulated merit and dharmic life; celestial praise symbolizes recognition of virtue beyond worldly power.
A scene of celestial reception is described: Gandharvas sing, bards praise, and Apsarases surround the honored figures, who appear adorned with divine garlands and garments—signaling their elevated, otherworldly status.