Shloka 7
Nārada’s Exempla of Tapas and Assurance to Dhṛtarāṣṭra (नारदोपदेशः—तपःसिद्ध्युदाहरणम्)
ददर्श तत्र वेदी श्व॒ संप्रजबलितपावका: । कृताभिषेकैर्मुनिभि्ठताग्निभिरुपस्थिता:
Vaiśampāyana uvāca: dadarśa tatra vedīḥ śubhrāḥ saṃprajvalita-pāvakāḥ | kṛtābhiṣekair munibhiḥ hutāgnibhir upasthitāḥ | vana-puṣpa-ghṛtāhuti-dhūmair api ca tāḥ śobhante | nityaṃ veda-dhvani-yuktāḥ vedamaya-śarīravat pratibhānti | munigaṇaiḥ satataṃ saṃsparśaṃ kurvadbhiḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນເວທີບູຊາຍັດ ຈັດຮຽບຮ້ອຍ ແລະສະຫວ່າງໄສ ມີໄຟສັກສິດລຸກໂຊນຢູ່ເທິງນັ້ນ. ບັນດາມຸນີ—ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳພິທີ ແລະຮັບການອະພິເສກ—ນັ່ງໃກ້ໄຟ ຄອຍຖະນອມໄຟ ແລະຖວາຍອາຫຸຕິ. ເວທີທັງຫຼາຍຍັງຖືກປະດັບດ້ວຍຄວັນທີ່ມ້ວນຂຶ້ນຈາກການຖວາຍດອກໄມ້ປ່າ ແລະນ້ຳມັນເນີຍໃສ (ghee). ແລະເນື່ອງຈາກສຽງສະທອນການສວດວິດະຍາວິດ (Veda) ດັງຕໍ່ເນື່ອງ ເວທີເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງດູປານກັບມີຮ່າງກາຍທີ່ກໍ່ດ້ວຍວິດະຍາວິດເອງ ມີກຸ່ມຕະປະສີຄອຍຮັບໃຊ້ ແລະສືບຕໍ່ພິທີຢູ່ບໍ່ຂາດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as sustained practice: purity (ritual bathing), disciplined maintenance of sacred fire, and continuous Vedic recitation. Ethical life is shown not as mere belief but as steady, communal observance that sanctifies the environment and the mind.
The narrator describes a hermitage scene where sages sit by consecrated altars with blazing fires, offering oblations of ghee and forest flowers. The constant sound of Vedic chanting makes the altars appear ‘embodied’ with Vedic presence, emphasizing an atmosphere of uninterrupted ritual life.