Shloka 10
Nārada’s Exempla of Tapas and Assurance to Dhṛtarāṣṭra (नारदोपदेशः—तपःसिद्ध्युदाहरणम्)
प्रभो! उन आश्रमोंमें जहाँ-तहाँ मृगोंके झुंड निर्भय एवं शान्तचित्त होकर आरामसे बैठे थे। पक्षियोंके समुदाय नि:शंक होकर उच्च स्वरसे कलरव करते थे ।।
Vaśampāyana uvāca: prabho! teṣv āśrameṣu yatra-tatra mṛgāṇāṃ jhaṇḍāni nirbhayāni śāntacittāni ca viśrāntāni āsan; pakṣi-saṃghāś ca niḥśaṅkāḥ uccaiḥ svaraiḥ kalaravaṃ kurvanti sma. kekābhi-nīlakaṇṭhānāṃ mayūrāṇāṃ madhuraiḥ kekāravaiḥ, dātyūhānāṃ ca kūjitaiḥ, kokilānāṃ kuhūravaiḥ—sukhaiḥ śruti-mano-haraiḥ—sarvatra dhvaniḥ pravartate sma; kvacit svādhyāya-śīlānāṃ brāhmaṇānāṃ veda-mantrāṇāṃ gambhīra-ghoṣaḥ pratidhvanati sma; etaiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ teṣām āśramāṇāṃ śobhā vardhitā, phala-mūlāhārair mahāpuruṣaiś ca te āśramāḥ suśobhitāḥ.
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງ, ໃນອາສຣົມເຫຼົ່ານັ້ນ ຝູງກວາງນັ່ງພັກຢູ່ຕາມຈຸດນ້ອຍໃຫຍ່—ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ, ຈິດໃຈສະຫງົບ, ແລະສະບາຍ. ຝູງນົກທັງຫຼາຍກໍບໍ່ຫວາດຫວັນ ຮ້ອງສຽງດັງກັງວານ. ສຽງຮ້ອງຫວານຂອງນົກຢູງຄໍສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມ, ສຽງກູ້ກູ້ອ່ອນໆຂອງນົກດາຕຍູຫາ, ແລະສຽງ ‘ຄຸຮູ-ຄຸຮູ’ ຂອງນົກກຸກກູ ດັງຢູ່ທົ່ວໄປ—ຊື່ນຊົມ ແລະຈັບໃຈທັງຫູແລະໃຈ. ບາງແຫ່ງ ສຽງກັງວານລຶກຂອງມົນຕຣາວິດະຍາວິດ ທີ່ພຣາຫມັນຜູ້ມຸ່ງສວາດຢາຍສວດທຸກວັນ ກໍກ້ອງກັງວານ. ດ້ວຍສຽງເຫຼົ່ານີ້ ຄວາມງາມຂອງອາສຣົມຈຶ່ງເພີ່ມພູນຢ່າງຫຼາຍ, ແລະອາສຣົມກໍສະຫວ່າງໄສດ້ວຍມະຫາບຸລຸດຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້.”
वैशम्पायन उवाच