Shloka 37
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
यदर्थो हि नरो राजंस्तदर्थो5स्यातिथि: स्मृतः । इत्युक्त: स तथेत्येवं प्राह धर्मात्मजो नृपम्
yad-artho hi naro rājan tad-artho 'syātithiḥ smṛtaḥ | ity uktaḥ sa tathety evaṁ prāha dharmātmajo nṛpam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະສັດ, ກົດເກນແມ່ນດັ່ງນີ້: ສິ່ງໃດທີ່ມະນຸດໃຊ້ເພື່ອຄວາມຈໍາເປັນຂອງຕົນ, ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນເອງເຂົາຄວນໃຫ້ກຽດແກ່ແຂກ—ນີ້ແມ່ນຂໍ້ບັນຍັດຂອງຊາສຕຣະ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທັມມະຣາຊ ຢຸທິສຖິຣະ ກໍຕອບວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລະຮັບຄໍາສອນ; ທ່ານໄດ້ກິນໝາກໄມ້ແລະຮາກໄມ້ທີ່ຖວາຍໃຫ້ ພ້ອມກັບອ້າຍນ້ອງຂອງທ່ານ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທຸກຄົນໄດ້ຕົກລົງຈະຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍໝາກໄມ້ ຮາກໄມ້ ແລະນ້ໍາເທົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ຜ່ານຄືນນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຮັບເອົາຄວາມງ່າຍດາຍ ແລະການຕ້ອນຮັບແຂກເປັນຮູບແບບໜຶ່ງຂອງທັມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
One should honor a guest using the very resources one uses oneself; true hospitality is not display but sharing one’s own sustenance, as enjoined by śāstra.
An instruction about atithi-dharma is stated; Yudhiṣṭhira accepts it, eats the offered fruits and roots with his brothers, and they decide to live simply under trees, taking only fruits, roots, and water for the night.