Shloka 5
Dhṛtarāṣṭra’s Public Request for Consent to Enter the Forest (अनुज्ञा-प्रार्थना)
तदनन्तर उन्होंने भीष्मजी तथा अपने पुत्रोंके श्राद्धके लिये सुयोग्य एवं श्रेष्ठ ब्रह्मर्षियों सहस्रों सुहदोंको निमन्त्रित किया। निमन्त्रित करके उनके लिये अन्न
uddiśyoddiśya sarvebhyo dadau sa nṛpasattamaḥ | droṇaṃ saṅkīrtya bhīṣmaṃ ca somadattaṃ ca bāhvīkam ||
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກະສັດຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ເຊີນບຣາຫມະຣິສີຜູ້ຄວນແກ່ການ ແລະມິດສະຫາຍຜູ້ຫວັງດີນັບພັນໆ ເພື່ອພິທີສຣາດທະແກ່ ພີສະມະ ແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງຕົນ. ເມື່ອເຊີນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມອາຫານ, ນ້ຳດື່ມ, ພາຫະນະ, ເຄື່ອງຫົ່ມຄຸມ, ຄຳ, ແກ້ວມະນີ, ຮັດຕະນະ, ທາດຍິງທາດຊາຍ, ແກະແລະແບ້, ຜ້າຫົ່ມ, ຮັດຕະນະຊັ້ນດີ, ບ້ານເມືອງ, ນາແລະທີ່ດິນ, ຊັບສິນ, ຊ້າງແລະມ້າທີ່ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນ, ແລະສາວງາມ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ອຸທິດໃຫ້ແກ່ຜູ້ຕາຍແຕ່ລະຄົນ ໂດຍເອີ້ນຊື່ທີລະຄົນ ແລະໃຫ້ທານແຍກຕ່າງຫາກ ເມື່ອເອີ້ນຊື່ ດໂຣນະ, ພີສະມະ, ໂສມະດັດຕະ, ແລະ ບາຫລີກະ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through śrāddha and dāna: one honors the departed by dedicating gifts with clear intention (uddiśya), naming them explicitly, and giving appropriately to worthy recipients. Ethical emphasis falls on responsibility toward the dead and the purifying, reconciliatory role of generosity after catastrophe.
A king performs memorial rites for those who have died, distributing gifts to the assembled Brahmarṣis and others. He dedicates each donation to a specific deceased person by reciting their names—Droṇa, Bhīṣma, Somadatta, Bāhlīka, and others—thus making individualized offerings rather than a single undifferentiated act.