Shloka 59
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
अथापश्यन् सुपीनांसपाणिपादमुखोदरम् । परिव्रजन्तं स्थूलांगं परिव्राजं शुना सह
athāpaśyan supīnān sa-pāṇi-pāda-mukha-udaram | parivrajantaṁ sthūlāṅgaṁ parivrājaṁ śunā saha ||
ພີດສະມະເວົ້າວ່າ: ແລ້ວບັນດາລິສີໄດ້ເຫັນນັກບວດພະເດີນທ່ອງທ່ຽວຄົນໜຶ່ງ ມີໝາຕິດຕາມໄປດ້ວຍ ເດີນໄປມາຢູ່ນັ້ນ. ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາອ້ວນສົມບູນຫຼາຍ; ບ່າ, ມື, ຕີນ, ໃບໜ້າ, ທ້ອງ ແລະອະວະອື່ນໆ ລ້ວນງາມ ແລະສົມສ່ວນ. ພາບນີ້ວາງຄວາມຕັດກັນທາງຄຸນທຳ: ເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກຂອງການສະຫຼະ ແລະຄວາມງາມຂອງຮ່າງກາຍ ບໍ່ແມ່ນຫຼັກປະກັນວິໄນພາຍໃນ; ເລື່ອງນີ້ຈຶ່ງເຊີນໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າ ທຳທີ່ແທ້ໃນຊີວິດຕະປະສະ ແມ່ນຫຍັງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse prepares an ethical lesson: external markers—such as the status of a renunciant or a pleasing, well-formed body—are not sufficient evidence of inner restraint and dharma. True righteousness is assessed by conduct, discipline, and intention rather than appearance.
A group of sages notice a wandering mendicant moving about with a dog. He is described as stout yet well-proportioned in all limbs. This descriptive moment introduces a character whose later actions or examination will clarify the standards of genuine renunciation.