Shloka 90
अनुशासनपर्व अध्याय ९३ — तपस्, सदोपवास, विघसाशन, अतिथिप्रियता
Austerity, regulated fasting, residual-eating, and hospitality
भारत! वेदज्ञ पुरुष अपना प्रिय हो या अप्रिय--इसका विचार न करके उसे श्राद्धमें भोजन कराना चाहिये। जो दस लाख अपात्र ब्राह्मगको भोजन कराता है
bhīṣma uvāca | bhārata! vedajñaḥ puruṣaḥ svapriyo vā apriyo veti vicāram akṛtvā taṁ śrāddhe bhojayet | yo daśa-lakṣam apātra-brāhmaṇān bhojayati, tasya gṛhe teṣāṁ sarveṣāṁ badale eka eva sadā saṁtuṣṭaḥ vedajña-brāhmaṇaḥ bhojanādhikārī | arthāt lakṣaśo mūrkhānāṁ apekṣayā ekaṁ satpātra-brāhmaṇaṁ bhojayitum uttamam ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ, ເມື່ອຈັດອາຫານໃນພິທີ śrāddha ຄວນໃຫ້ຜູ້ຮູ້ວິເທດກິນ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຊັ່ງວ່າເຂົາເຈົ້າເປັນຄົນຮັກຫຼືຄົນທີ່ບໍ່ຖືກໃຈ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນທີ່ບໍ່ຄວນຮັບເຖິງສິບແສນ, ແທນທັງໝົດນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ວິເທດພຽງຄົນດຽວ—ຜູ້ສະຫງົບພໍໃຈ ແລະສົມຄວນແທ້—ກໍສົມຄວນໄດ້ຮັບອາຫານໃນເຮືອນນັ້ນ. ຄືກັນກັບວ່າ ໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ສົມຄວນຄົນດຽວ ດີກວ່າໃຫ້ແກ່ຄົນບໍ່ຮູ້ ຫຼືບໍ່ສົມຄວນນັບບໍ່ຖ້ວນ.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
In śrāddha and religious giving, the recipient’s worthiness and Vedic competence matter more than quantity. One truly qualified, content, Veda-knowing Brahmin is ethically and ritually superior to feeding vast numbers of unworthy recipients.
Bhishma, instructing Yudhiṣṭhira in the Anuśāsana Parva’s teachings on gifts and śrāddha, lays down a practical rule: do not choose a śrāddha recipient based on personal likes or dislikes; prioritize a satpātra—especially a Veda-knower—over many apātras.