Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
सुवर्णदानेडकरवं मतिं च भरतर्षभ | 'जो सुवर्ण दान करते हैं, वे अपने पहले और पीछेकी दस-दस पीढ़ियोंका उद्धार कर देते हैं।।
suvarṇadāne ḍakaravaṃ matiṃ ca bharatarṣabha | ye suvarṇaṃ dadati te pūrvaṃ ca paraṃ ca daśa-daśa pīḍhīr uddharanti || rājan! yadā me pitaro ’bruvan tadā me nidrā vyapāyata | tadā svapnasmṛtyā mama mahān vismayaḥ samajāyata | prajānātha! bharataśreṣṭha! tataḥ suvarṇadānaṃ kartum eva niścayaṃ cakāra ||
«ໂອ ຜູ້ປະເສີດດັ່ງງົວຜູ້ໃນວົງບາຣະຕະ! ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ຄິດເຖິງທານທອງຄຳ. “ຜູ້ໃຫ້ທອງຄຳ ຍ່ອມຊ່ວຍຍົກພົ້ນສິບຊົນລຸ້ນກ່ອນ ແລະ ສິບຊົນລຸ້ນຫຼັງ.” ເມື່ອບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ການນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍແຕກຕື່ນ. ເມື່ອລະລຶກເຖິງຄວາມຝັນ ຂ້າພະເຈົ້າປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ! ຜູ້ປະເສີດໃນວົງບາຣະຕະ! ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັ້ງໃຈແນ່ນອນວ່າ ຈະຖວາຍທານທອງຄຳ»។
भीष्म उवाच
The verse teaches the dharmic power of dāna—specifically suvarṇadāna (donating gold)—as an act believed to generate merit that benefits not only the giver but also their lineage, rescuing ten generations before and after.
Bhishma recounts that after hearing his ancestors’ declaration (in connection with a dream), he awakens in astonishment and forms a firm resolve to undertake the donation of gold, presenting it as a morally weighty decision rooted in ancestral instruction.