Adhyaya 82
Gavāṃ Māhātmya — Go-dāna, Yajña-ādhāra, and Goloka (Brahmā–Indra–Surabhi Itihāsa)
Upa-parva: Gavāṃ Māhātmya (Cow-Veneration and Go-dāna Instruction) — Anuśāsana-parva thematic unit
Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira that those who gift cows and those who subsist on sacrificial remnants are perpetually connected to satras and yajñas (1). He states that yajña cannot proceed without dairy—curd and ghee—thereby identifying cows as the functional root of ritual performance (2). Among all gifts, cow-gifting is praised as especially purifying; cows are declared foremost and intrinsically sanctifying (3). Service to cows is recommended for nourishment and peace; their milk, curd, and ghee are described as liberative from sin (4). Cows are characterized as supreme radiance and the highest purifier in both this world and the next (5). Bhīṣma then cites an ancient narrative: after the defeat of the daityas, beings assemble around Pitāmaha (Brahmā), with celestial music and offerings; Indra asks why cows have a realm above the gods and what austerity they performed (6–13). Brahmā replies that Indra has habitually disregarded cows and explains their greatness: cows are limbs of yajña and yajña itself; without them yajña cannot function (14–16). They sustain beings through milk and sacrificial substances, support agriculture via their offspring, generate grains and seeds, and thus enable offerings to gods and ancestors (17–20). Hence cows dwell above the gods; they are boon-bestowing and auspicious (21–22). Brahmā recounts Surabhi’s tapas in the devayuga—undertaken in alignment with Aditi’s austerity—standing on one foot for vast periods; pleased, Brahmā grants immortality and establishes the famed Goloka above the three worlds, describing its deathlessness and abundance, and noting access through vows, tīrtha-service, tapas, and meritorious action (23–40). Brahmā concludes by warning against contempt toward cows (41). Bhīṣma closes: Indra thereafter honors cows; hearing and recounting this purifying discourse benefits ritual contexts (yajñas, pitṛ-kārya), and devotion to cows is said to yield desired aims—offspring, marriage, wealth, dharma, learning, and happiness—framed as a phalaśruti (42–47).
Chapter Arc: The discourse opens by proclaiming the cow as the foremost of all dakṣiṇās (sacred gifts), seeking freedom from sin and the highest auspicious merit through her donation. → A graded map of merit unfolds: different colors and qualities of cows—each adorned, clothed, and given with a calf—lead the donor to distinct exalted realms; even the bull, fit for bearing burdens and ornamented with gems, becomes a vehicle to Prajāpati’s world. The listener is drawn deeper into the precise ritual economy of giving. → The chapter reaches its summit in the lavishly sensuous vision of heaven: the donor is awakened by the music of vīṇā and vallakī, by the jingling of anklets, and by the laughter of doe-eyed maidens—an image that makes the promised fruit feel immediate and irresistible. → The teaching seals the doctrine with a vast measure of reward: as many hairs as are on the cow, so many years the giver is honored; even after falling from heaven, the donor is reborn into a wealthy house—thus the merit persists across worlds.
Shlokas
Verse 1
अ-क्रा् एकोनाशीतितमो< ध्याय: गौओंको तपस्याद्वारा अभीष्ट वरकी प्राप्ति तथा उनके दानकी महिमा
ບົດທີ 79 — ການໄດ້ຮັບພອນທີ່ປາດຖະໜາດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແລະມະຫິມາແຫ່ງການຖວາຍງົວ; ການກ່າວວ່າການຖວາຍງົວຫຼາຍປະເພດນໍາໄປສູ່ໂລກອັນປະເສີດຕ່າງໆ. ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາອັນຫນັກໜ່ວງຍາກຢິ່ງ ຕະຫຼອດໜຶ່ງແສນປີ; ດ້ວຍງົວທີ່ໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໄປກ່ອນນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປສູ່ຄວາມປະເສີດເຖີດ».
Verse 2
लोकेडस्मिन् दक्षिणानां च सर्वासां वयमुत्तमा: । भवेम न च लिप्येम दोषेणेति परंतप
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ໃນໂລກນີ້ ໃນບັນດາດັກຊິນາ (ຂອງຂວັນເກຍດຕິຍົດ) ທັງປວງ ພວກເຮົາຄວນເປັນຜູ້ຍິ່ງສຸດ—ແຕ່ບໍ່ຄວນໃຫ້ຄວາມຜິດໃດໆມາເປື້ອນເປິດ. ນີ້ແມ່ນຄໍາຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ!»
Verse 3
अस्मत्पुरीषस्नानेन जन: पूर्येत सर्वदा । शकृता च पतवित्रार्थ कुर्वीरन् देवमानुषा:
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍການອາບນ້ໍາດ້ວຍຂີ້ຖ່າຍຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ຄົນຈະບໍລິສຸດຢູ່ເສມອ. ແລະເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ທັງເທວະແລະມະນຸດຈະປະກອບພິທີໂດຍໃຊ້ຂີ້ງົວ.»
Verse 4
तथा सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च । प्रदातारश्च॒ लोकान् नो गच्छेयुरिति मानद
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ຂໍໃຫ້ສັດທັງປວງ—ທັງຢືນຢູ່ແລະເຄື່ອນໄຫວ—ເປັນຜູ້ໃຫ້. ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຖິງໂລກທັງຫຼາຍ (ແຫ່ງຜົນບຸນ) ຂອງພວກເຮົາ. ນີ້ແມ່ນເຈດຕະນາ, ໂອ ຜູ້ໃຫ້ເກຍດ!»
Verse 5
वसिष्ठजी कहते हैं--मानद परंतप! प्राचीन कालमें जब गौओंकी सृष्टि हुई थी
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຄວນແກ່ການນັບຖື, ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ! ໃນການເກົ່າແກ່ ເມື່ອງົວຖືກສ້າງຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ງົວເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບໍາເພັນຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດຕະຫຼອດໜຶ່ງແສນປີ. ເຈດຕະນາຂອງພວກນາງແມ່ນ: ‘ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຄວາມເປັນເລີດ. ໃນບັນດາສິ່ງທັງປວງທີ່ຄວນແກ່ການໃຫ້ເປັນດັກຊິນາ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຖືກນັບວ່າດີທີ່ສຸດ. ຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມຜິດໃດໆຕິດພວກເຮົາ. ດ້ວຍການອາບນ້ໍາດ້ວຍຂີ້ງົວຂອງພວກເຮົາ ຂໍໃຫ້ຜູ້ຄົນບໍລິສຸດຢູ່ເສມອ. ຂໍໃຫ້ເທວະແລະມະນຸດໃຊ້ຂີ້ງົວຂອງພວກເຮົາເພື່ອການຊໍາລະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຂໍໃຫ້ສັດທັງປວງ ທັງເຄື່ອນໄຫວແລະຢືນຢູ່ ບໍລິສຸດດ້ວຍມັນ; ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖວາຍງົວໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພວກເຮົາ—ໂກໂລກະ (Goloka).’ ເມື່ອຕະປະສະຍາຂອງພວກນາງສໍາເລັດ ພຣະພຣະຫມາເອງໄດ້ປະທານພອນວ່າ: ‘ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ. ໃຫ້ຄໍາຕັ້ງໃຈໃນໃຈຂອງເຈົ້າສໍາເລັດສົມບູນ. ຈົ່ງສືບຕໍ່ຍົກຊ່ວຍແລະປົດປ່ອຍສັດທັງປວງໃນໂລກທັງມວນ.’»
Verse 6
उत्तस्थु: सिद्धकामास्ता भूतभव्यस्य मातर: । प्रातर्नमस्यास्ता गावस्तत:ः पुष्टिमवाप्लुयात्
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກນາງສໍາເລັດ ງົວເຫຼົ່ານັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນຈາກຕະປະສະຍາ. ພວກນາງແມ່ນແມ່ຂອງການເວລາ—ອະດີດ, ອະນາຄົດ, ແລະປັດຈຸບັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນລຸກຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າທຸກມື້ ແລະກ້ອມນົບງົວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ຈາກນັ້ນ ມະນຸດຈະໄດ້ຮັບຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ສຸຂະພາບ ແລະກໍາລັງ.»
Verse 7
तपसोअ<न्ते महाराज गावो लोकपरायणा: । तस्माद् गावो महाभागा: पवित्र परमुच्यते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ເມື່ອຕະປະສະ (ການບຳເນັດພະຕະບະ) ສຳເລັດສິ້ນ ຝູງງົວໄດ້ກາຍເປັນທີ່ພຶ່ງແລະທີ່ຄ້ຳຈຸນຂອງໂລກທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ງົວຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຖືກປະກາດວ່າ ບໍລິສຸດສູງສຸດ».
Verse 8
तथैव सर्वभूतानां समतिष्ठन्त मूर्थनि । समानवत्सां कपिलां थेनुं दत्वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतां ब्रह्मलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ ມີຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງຫົວຂອງສັດທັງປວງ—ໝາຍຄວາມວ່າ ເປັນຜູ້ສູງສຸດ ແລະຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ. ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວກະປິລາ (ສີນ້ຳຕານອ່ອນ) ຜູ້ໃຫ້ນົມ ມີລັກສະນະດີ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຢ່າງສົມຄວນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດໃນໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ).»
Verse 9
लोहितां तुल्यवत्सां तु थेनुं दत्त्वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतां सूर्यलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີແດງ ຜູ້ໃຫ້ນົມ ມີລັກສະນະດີ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຢ່າງສົມຄວນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດໃນໂລກຂອງພຣະສຸຣິຍະ (ສູຣຍະໂລກ).»
Verse 10
समानवत्सां शबलां थेनुं दत्त्वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतां सोमलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວລາຍດ່າງ (ສີປົນ) ຜູ້ໃຫ້ນົມ ມີລັກສະນະດີ ພ້ອມລູກງົວຊະນິດດຽວກັນ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດໃນໂລກຂອງໂສມະ (ໂລກຈັນ).»
Verse 11
समानवत्सां श्वेतां तु धेनुं दत्त्वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतामिन्द्रलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີຂາວ ຜູ້ໃຫ້ນົມ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ໂດຍປະພຶດດີ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຢ່າງສົມຄວນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດໃນໂລກຂອງອິນທຣະ (ອິນທຣະໂລກ).»
Verse 12
समानवत्सां कृष्णां तु धेनुं दत््वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतामग्निलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີດໍາທີ່ໃຫ້ນ້ຳນົມດີ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຢ່າງສົມຄວນ ງົວນັ້ນມີຄວາມປະພຶດດີ ຜູ້ໃຫ້ຈະໄດ້ຮັບກຽດສັກສີ ແລະສະຖານະສູງໃນໂລກຂອງອັກນິ (Agni-loka).
Verse 13
समानवत्सां धूम्रां तु थेनुं दत््वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतां याम्यलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີເທົາຄືຄວັນ ທີ່ໃຫ້ນ້ຳນົມດີ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຢ່າງສົມຄວນ ຈະໄດ້ຮັບການເຄົາລົບໃນໂລກຂອງຍະມະ (Yama-loka).
Verse 14
अपां फेनसवर्णा तु सवत्सां कांस्यदोहनाम् | प्रदाय वस्त्रसंवीतां वारुणं लोकमाप्लनुते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີຄ້າຍຟອງນ້ຳ ພ້ອມລູກງົວ ແລະພ້ອມພາຊະນະຮີດນ້ຳນົມທຳດ້ວຍທອງສຳລິດ (kāṃsya) ພ້ອມຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງວະຣຸນະ (Varuṇa-loka).
Verse 15
वातरेणुसवर्णा तु सवत्सां कांस्यदोहनाम् | प्रदाय वस्त्रसंवीतां वायुलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີຄ້າຍຝຸ່ນທີ່ລົມພັດຟຸ້ງ ພ້ອມລູກງົວ ແລະພ້ອມພາຊະນະຮີດນ້ຳນົມທຳດ້ວຍທອງສຳລິດ ພ້ອມຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ຈະໄດ້ຮັບການນັບຖືໃນໂລກຂອງວາຍຸ (Vāyu-loka).
Verse 16
हिरण्यवर्णा पिंगाक्षीं सवत्सां कांस्यदोहनाम् | प्रदाय वस्त्रसंवीतां कौबेरं लोकमश्लुते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີຄ້າຍຄຳ ມີດວງຕາສີນ້ຳຕານອອກເຫຼືອງ (piṅgala) ພ້ອມລູກງົວ ແລະພ້ອມພາຊະນະຮີດນ້ຳນົມທຳດ້ວຍທອງສຳລິດ ພ້ອມຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງກຸເບຣະ (Kubera-loka).
Verse 17
पलालधूम्रवर्णा तु सवत्सां कांस्यदोहनाम् | प्रदाय वस्त्रसंवीतां पितृलोके महीयते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວທີ່ມີສີຄ້າຍຄວັນຟາງ ພ້ອມລູກງົວ ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ແລະໃຫ້ພາຊະນະຮີດນົມເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດຄຽງກັນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ ແລະມີເກຍດໃນໂລກຂອງບັນພະບຸລຸດ (Pitṛloka).
Verse 18
सवत्सां पीवरीं दत्त्वा दृतिकण्ठामलंकृताम् | वैश्वदेवमसम्बाध॑ स्थान श्रेष्ठ प्रपद्यते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ ງົວທີ່ອ້ວນອຸດົມ ພ້ອມລູກງົວ ປະດັບຕົວງາມ ແລະສວມສາຍ/ຜ້າຄຸມຄໍ (ຄ້າຍສາຍໜັງ) ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງໂລກອັນປະເສີດຂອງວິສະເວເທວະ (Viśvedevas) ໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ.
Verse 19
समानवत्सां गौरीं तु थेनुं दत्त्वा पयस्विनीम् । सुव्रतां वस्त्रसंवीतां वसूनां लोकमाप्नुयात्
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີຂາວອ່ອນ ມີນ້ຳນົມອຸດົມ ພ້ອມລູກງົວສີດຽວກັນ ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ແລະປະພຶດດີມີວິໄນ ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງໂລກຂອງວະສຸ (Vasus).
Verse 20
पाण्डुकम्बलवर्णाभां सवत्सां कांस्यदोहनाम् । प्रदाय वस्त्रसंवीतां साध्यानां लोकमाप्नुते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວສີອ່ອນຄ້າຍຜ້າຫົ່ມ ພ້ອມລູກງົວ ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ແລະໃຫ້ພາຊະນະຮີດນົມເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດຄຽງກັນ ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງໂລກຂອງສາດຫຍະ (Sādhyas).
Verse 21
वैराटपृष्ठमुक्षाणं सर्वरत्नैरलंकृतम् । प्रददन्मरुतां लोकान् स राजन् प्रतिपद्यते,राजन! जो विशालपृष्ठभागवाले बैलको सब प्रकारके रत्नोंसे अलंकृत करके उसका दान करता है, वह मरुद्गणोंके लोकोंमें जाता है
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ! ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວຜູ້ທີ່ມີຫຼັງກວ້າງແລະສູງສົງ ປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະທຸກປະເພດ ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງໂລກຂອງມະຣຸດ (Maruts).
Verse 22
वयोपपन्नं लीलांगं सर्वरत्नसमन्वितम् । गन्धर्वाप्सरसां लोकान् दत्त्वा प्राप्नोति मानव:
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນວັຍກໍາລັງ ເຕີບໃຫຍ່ດີ ອະວັຍະວະງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະທຸກປະເພດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງລົກສະຫວັນຂອງຄັນທະວະ ແລະອັບສະຣາ.
Verse 23
दृतिकण्ठमनड्वाहं सर्वरत्नैरलंकृतम् । दत्त्वा प्रजापतेलोकान् विशोक: प्रतिपद्यते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດນໍາງົວຜູ້ທີ່ແຂງແຮງ ຄໍໜາ ແລະສາມາດແບກພາລະລົດໄດ້ ປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະທຸກປະເພດ ແລ້ວຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງລົກຂອງປະຊາປະຕິ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ.
Verse 24
गोप्रदानरतो याति भित्त्वा जलदसंचयान् | विमानेनार्कवर्णेन दिवि राजन् विराजते
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ທີ່ມີໃຈຮັກແລະອຸທິດຕົນໃນການຖວາຍງົວ ຈະນັ່ງໃນວິມານສີດັ່ງດວງອາທິດ ຝ່າກອງເມກທີ່ສະສົມ ໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃນນັ້ນ.
Verse 25
तं॑ चारुवेषा: सुश्रोण्य:ः सहस्न॑ सुरयोषित: । रमयन्ति नरश्रेष्ठ गोप्रदानरतं नरम्,उस गोदानपरायण श्रेष्ठ मनुष्यको मनोहर वेष और सुन्दर नितम्बवाली सहस्ोरों देवांगनाएँ (अपनी सेवासे) रमण कराती हैं
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນໃນການຖວາຍງົວ ຈະຖືກນາງຟ້ານັບພັນ—ແຕ່ງກາຍງາມ ແລະມີສະໂພກງາມ—ມາບໍລິການ ແລະເຮັດໃຫ້ຊື່ນບານ.
Verse 26
वीणानां वल्लकीनां च नूपुराणां च सिज्जितै: । हासैश्न हरिणाक्षीणां सुप्त: स प्रतिबोध्यते
ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຫຼັບຢູ່ ກໍຖືກປຸກຂຶ້ນໂດຍສຽງກັງວານອັນຫວານຂອງວີນາ ແລະ ວັນລະກີ, ໂດຍສຽງກະດິ່ງຂໍ້ຕີນອັນໄພເພາະຂອງນາງສາວ, ແລະໂດຍສຽງຫົວເຮາະຢອກຢ້ານຂອງສາວຕາດັ່ງກວາງ.
Verse 27
यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वा- स्तावन्ति वर्षाणि महीयते सः । स्वर्गच्युतश्नापि ततो नूलोके प्रसूयते वै विपुले गृहे स:
ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ຈໍານວນຂົນທີ່ຢູ່ໃນກາຍຂອງງົວມີເທົ່າໃດ ຜູ້ໃຫ້ງົວຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນສະຫວັນເທົ່ານັ້ນປີ. ເມື່ອບຸນນັ້ນໝົດສິ້ນ ແລະຕົກຈາກສະຫວັນ ລາວຈະເກີດຄືນໃນໂລກມະນຸດນີ້ ໃນຕະກູນທີ່ມັ່ງຄັ່ງ»។
Verse 79
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि गोप्रदानिके एकोनाशीतितमो<ध्याय:
ດັ່ງນີ້ ໃນມະຫາພາຣະຕະອັນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ, ໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໃນພາກວ່າດ້ວຍທຳແຫ່ງການໃຫ້ (ທານະ-ທຳ), ໃນຕອນວ່າດ້ວຍການຖວາຍງົວ (ໂຄ-ທານະ)—ບົດທີ 89 ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
Frequently Asked Questions
The chapter prescribes reverence and benefaction toward cows—especially through go-dāna and service—arguing that cows are materially and ritually indispensable to yajña and socially sustaining to agrarian life.
Cows are presented as both a limb of yajña and as effectively constitutive of yajña because key offerings (milk products such as dadhi and ghṛta) are prerequisites for ritual continuity and for havya/kavya transactions.
Yes. The discourse states that recitation/teaching to brāhmaṇas in sacrificial and ancestral contexts yields durable merit; devotion to cows is further linked to attainment of desired aims such as progeny, spouse, wealth, dharma, learning, and happiness.