Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
यत् ते वने5स्मिन् नृपते दृष्टं दिव्यं निदर्शनम्
yat te vane 'smin nṛpate dṛṣṭaṃ divyaṃ nidarśanam | nareśvara rājan asmin vane tvaṃ yo divyo dṛśyo dṛṣṭavān sa svargasyaikā jhāṅkā āsīt | nṛpaśreṣṭha bhūpāla tvam ātmanaḥ patnyā saha asminn eva śarīreṇa kiñcit kālaṃ svargīya-sukham anubhūtavān asi ||
ຈະວະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ພາບອັນອັດສະຈັນ ແລະສະຫວ່າງໄສທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນໃນປ່ານີ້ ເປັນພຽງແຕ່ການຊົມເບິ່ງສະຫວັນຢ່າງຫຍໍ້ໆ. ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງຜູ້ປົກຄອງ—ທ່ານພ້ອມມະເຫສີ ໄດ້ລອງຊິມຄວາມສຸກແຫ່ງສະຫວັນ ໃນຮ່າງກາຍນີ້ເອງ ແຕ່ເພີຍຊົ່ວຄາວ. ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ເປັນໝາຍ: ຜົນແຫ່ງບຸນກຳອາດຖືກສຳຜັດໄດ້ ແຕ່ມັນລວດໄວ ຫາກບໍ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງທຳ. »
च्यवन उवाच
The verse underscores that extraordinary pleasures and visions—like a glimpse of heaven—can arise as fruits of merit, but they are temporary. A ruler should not cling to such experiences; instead, he should ground his life in dharma, which alone gives lasting welfare beyond momentary delight.
Sage Cyavana addresses a king who has witnessed a divine spectacle in a forest. Cyavana explains that what the king saw was a preview of heaven, and that the king, along with his queen, briefly experienced heavenly happiness while still embodied.