Shloka 2
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
भीष्म उवाच स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिज़्िने चेतराय च । देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ
bhīṣma uvāca | svavṛttim abhipannāya liṅgine cetarāya ca | deyam āhur mahārāja ubhāv etau tapasvinau ||
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ມະຫາຣາຊາ, ທ່ານທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ຄວນໃຫ້ທານແກ່ບຣາຫມັນທັງສອງປະເພດ—ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍວິຖີຫາກິນອັນຖືກຕ້ອງຕາມວັນນະ-ອາສຣະມະ ເພື່ອຮັກສາຊີວິດ—ຈະມີເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກຂອງນັກບຳເນັດ ຫຼືບໍ່ມີກໍຕາມ. ເພາະທັງສອງຕັ້ງຢູ່ໃນໜ້າທີ່ອັນຄວນຂອງຕົນ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ບຳເນັດ ແລະເປັນຜູ້ຄວນຮັບທານ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity should be guided by dharma rather than mere outward appearance: a Brahmin who sustains himself through a rightful, dharmic livelihood for preserving life is a fit recipient of alms whether he displays ascetic insignia (liṅga) or not.
In the Anushasana Parva’s instruction on dāna-dharma, Bhishma advises the king (Yudhiṣṭhira) about who deserves gifts, affirming that both marked ascetics and those without external marks—if grounded in proper duty—are worthy recipients.