Shloka 23
Aṣṭāvakra and the Woman: Disclosure, Permission, and Marital Resolution (अनुशासन पर्व, अध्याय २२)
स्त्री बोली--विप्रवर! मैं कुमारावस्थासे ही ब्रह्मचारिणी हूँ; अतः कन्या ही हूँ--इसमें संशय नहीं है। अब आप मुझे पत्नी बनाइये। मेरी श्रद्धाका नाश न कीजिये ।।
strī uvāca—vipravara! ahaṁ kumārāvasthāta eva brahmacāriṇī; ataḥ kanyā eva asmi—atra na saṁśayaḥ. adhunā tvaṁ māṁ patnīṁ kuru. mama śraddhā-nāśaṁ mā kārṣīḥ. aṣṭāvakra uvāca—yathā mama tathā tubhyaṁ, yathā tubhyaṁ tathā mama. jिज्ञासेयam ṛṣes tasya—vighnaḥ satyaṁ nu kiṁ bhavet?
ນາງກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ, ຕັ້ງແຕ່ເປັນສາວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳລົງພຣະຫມະຈັນ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າເປັນສາວບໍລິສຸດແທ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຮັບຂ້າພະເຈົ້າເປັນເມຍ. ຢ່າທຳລາຍສັດທາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.» ອັດຕາວັກຣະ ຕອບວ່າ: «ດັ່ງທີ່ສະພາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນ ສະພາບຂອງເຈົ້າກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ; ແລະດັ່ງທີ່ຂອງເຈົ້າເປັນ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດສົງໄສວ່າ ນີ້ແມ່ນການທົດສອບທີ່ລະດັບຣິສີຜູ້ໃຈກວ້າງນັ້ນຈັດວາງ ຫຼືແທ້ຈິງແມ່ນອຸປະສັກທີ່ຈະຂັດຂວາງເສັ້ນທາງອັນຖືກຕ້ອງ?»
अष्टावक्र उवाच
Educational Q&A
The passage highlights discernment in dharma: even when a proposal appears righteous (marriage requested by a self-declared celibate maiden), one should examine context and intention, guarding faith (śraddhā) while also suspecting possible deception or a deliberate test.
A woman asserts her lifelong celibacy and asks to be accepted as a wife, pleading that her faith not be harmed. Aṣṭāvakra responds cautiously, noting a symmetry in their situations and wondering whether a sage is testing him or whether the event is a genuine impediment meant to obstruct the proper path.