Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະອີຊານ—ພຣະເທວະສູງສຸດ ແລະ ອະມະຕະການ. ໂດຍການກະທຳ ໃຈ ວາຈາ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກພາຍໃນ, ຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈຈົງຮັກພຽງອົງດຽວ ລະລຶກພຣະສິວະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ຜູ້ເປັນນິລັນດອນ—ຊ້ຳໆ ບໍ່ວ່າຕື່ນຫຼືນອນ, ເດີນຫຼືນັ່ງ, ແມ່ນແຕ່ໃນການເປີດແລະປິດຕາ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບລັດສະໝີທາງວິນຍານອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້. ແລະຜູ້ທີ່ຟັງ ແລະ ເລົ່າເຖິງພຣະອົງ, ສົນທະນາເຖິງພຣະມະຫິມາ, ແລະ ສັນລະເສີນພຣະອົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້, ຜູ້ນັ້ນເອງກໍກາຍເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ; ຢູ່ໃນຄວາມພໍໃຈຕະຫຼອດ ແລະ ຊື່ນບານໃນຄວາມພັກດີນັ້ນ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.