Shloka 43
प्रभो! आप ही जिनके परम आश्रय हैं
tvāṃ tu jānāmy ahaṃ devaṃ purāṇam ṛṣisattamam | nareṇa sahita deva badaryā sucirōṣitam ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ທ່ານເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດຂອງຜູ້ໃດ ກໍຄວນປົກປ້ອງປານດະວະເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ເສມອ. ຂ້າເຄີຍກ່າວກັບດູຣະໂຢທະນະຜູ້ປັນຍາທຶບທື່ອວ່າ ‘ບ່ອນໃດທີ່ພຣະກຣິດສະນະຢູ່ ບ່ອນນັ້ນມີທຳ; ແລະບ່ອນໃດທີ່ທຳຢູ່ ຝ່າຍນັ້ນຈະຊະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ລູກດູຣະໂຢທະນະ, ຈົ່ງອາໄສພຣະກຣິດສະນະເປັນກໍາລັງ ແລ້ວເຮັດສັນຕິກັບປານດະວະ; ນີ້ແມ່ນໂອກາດອັນດີທີ່ສຸດສໍາລັບສັນຕິ.’ ແມ່ນແຕ່ຂ້າເວົ້າຊໍ້າໆ ຜູ້ມືດບອດປັນຍານັ້ນກໍບໍ່ຟັງ; ເຂົາເຮັດໃຫ້ວີລະຊົນທົ່ວແຜ່ນດິນພິນາດ ແລ້ວສຸດທ້າຍກໍຕົກເຂົ້າໄປໃນປາກແຫ່ງກາລະດ້ວຍຕົນເອງ. ແຕ່ຂ້າຮູ້ຈັກທ່ານແທ້—ເປັນເທວະບູຮານ ເປັນຍອດແຫ່ງລະສີ. ທ່ານແມ່ນນາຣາຍະນະລະສີບູຮານ ຜູ້ຢູ່ຮ່ວມກັບນະຣະ ຢູ່ບະດາຣີອາສຣົມມາດົນນານ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma affirms that Krishna is not merely a political ally but the ancient divine sage Nārāyaṇa; therefore dharma is inseparable from him. Ethical counsel aligned with dharma leads to welfare, while rejecting it out of pride and delusion leads to destruction.
In Anuśāsana Parva, Bhishma speaks to Yudhiṣṭhira and identifies Krishna as the primeval ṛṣi Nārāyaṇa who lived with Nara at Badarī. This recognition frames Bhishma’s earlier warning to Duryodhana—peace with the Pāṇḍavas under Krishna’s guidance was the best course—yet Duryodhana refused and brought about the ruin of kings and his own end.