Shloka 57
प्रतर्दनो दिवोदास: सुदास: कोसलेश्वर: । ऐलो नलश्न राजर्षिमिनुश्चैव प्रजापति:
pratardano divodāsaḥ sudāsaḥ kosaleśvaraḥ | ailo nalaś ca rājarṣir manuś caiva prajāpatiḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງຕໍ່ໄປນີ້ ນາມຂອງຣາຊະຣິສີເຫຼົ່ານີ້: ປຣະຕັດດະນະ; ດິໂວດາສະ; ສຸດາສະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂກສະລະ; ອາຍລະ (ປຸຣູຣະວະ); ພຣະຣາຊາ ນະລະ; ແລະ ມະນຸ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ. ພຣະຣາຊາຜູ້ມີບຸນເຫຼົ່ານີ້ ແລະອື່ນໆ ອັນເກົ່າແກ່ ທີ່ຖືກສັນລະເສີນໃນປຸຣານະ ຄວນແກ່ການລະນຶກ. ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນທຸກມື້ ແລະຊໍາລະກາຍດ້ວຍການອາບນ້ໍາ ແລ້ວສວດນາມເຫຼົ່ານີ້ໃນຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງ ຈະໄດ້ຮັບສ່ວນໃນຜົນແຫ່ງທັມມະ.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the names of exemplary dharmic rulers is presented as a meritorious practice: it cultivates reverence for righteous kingship and makes the reciter a participant in the fruits of dharma.
Bhīṣma continues a catalog of ancient royal sages, naming several renowned kings and Manu, and concludes with the injunction that daily, purified recitation of such names at dawn and dusk yields religious merit.