Shloka 135
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गभस्ति््रह्यकृद् ब्रद्मी ब्रद्मविद् ब्राह्मणो गति: । अनन्तरूपो नैकात्मा तिग्मतेजा: स्वयम्भुव:
gabhastir brahmakṛd brahmī brahmavid brāhmaṇo gatiḥ | anantarūpo naikātmā tigmtejāḥ svayambhuvaḥ ||
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແມ່ນລັງສີດັ່ງດວງອາທິດ; ເປັນຜູ້ເປີດເຜີຍພຣະພຣະຫມັນ (ວິດາ); ເປັນຜູ້ສວດວິດາ; ເປັນຜູ້ຮູ້ນັຍແຫ່ງວິດາ; ເປັນຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ສະຖິດໃນພຣະພຣະຫມັນ; ແລະເປັນເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຜູ້ທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພຣະຫມັນ. ພຣະອົງມີຮູບພາບບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ບໍ່ຈຳກັດຢູ່ໃນຮ່າງດຽວ ແລະມີລັງສີແຜ່ພຸ່ງອັນແຜດເຜົາ—ເປັນຜູ້ດຳລົງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse exalts the supreme principle as the source and knower of Vedic revelation and as the highest refuge (gati) for those established in Brahman, emphasizing both transcendent knowledge (brahmavit) and immanent multiplicity (anantarūpa, naikātmā).
Vāyu is delivering a eulogy-like description of the supreme being, listing epithets that connect cosmic radiance (Sun-like splendor) with scriptural authority (Vedas/Brahman) and the ultimate spiritual destination for seekers.