Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 119
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
७२७ महाकेतु:--धर्मरूप महान् ध्वजावाले
toraṇas tāraṇo vātaḥ paridhī patikhecaraḥ | saṃyogo vardhano vṛddho ativṛddho guṇādhikaḥ ||
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນ ມະຫາເກຕຸ—ຜູ້ມີທຸງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນຮູບແຫ່ງທຳມະ; ມະຫາທາຕຸ—ຜູ້ມີທາດອັນໃຫຍ່ດັ່ງຄຳ; ໄນກະສານຸຈະຣະ—ຜູ້ທ່ອງໄປຕາມຍອດຫຼາຍໆຂອງພູເມຣຸ; ຈະລະ—ຜູ້ບໍ່ອາດຈັບຕ້ອງໄດ້; ອາເວດະນີຍະ—ຜູ້ຄວນແກ່ການອ້ອນວອນ; ອາເທດະສະ—ຜູ້ປະທານຄຳສັ່ງ; ແລະ ສັບພະຄັນທະສຸຂາວະຫະ—ຜູ້ນຳຄວາມສຸກແຫ່ງອາຣົມທັງປວງ ເຊັ່ນ ກິ່ນຫອມ. ພຣະອົງແມ່ນ ໂຕຣະນະ—ປະຕູແຫ່ງມຸກຕິ; ຕາຣະນະ—ຜູ້ພາຂ້າມ; ວາຕະ—ລົມເອງ; ປະຣິທິ—ຂອບເຂດອ້ອມຮອບຈັກກະວານ; ປະຕິເຂຈຣະ—ເຈົ້າແຫ່ງຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນຟ້າ; ສັມໂຍກະ—ການປະສານທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນ; ວັດທະນະ—ຜູ້ເພີ່ມພູນ; ວຶດທະ—ຜູ້ເຕັມພ້ອມໃນຄຸນ; ອະຕິວຶດທະ—ຜູ້ເກົ່າແກ່ຍິ່ງກວ່າທຸກຜູ້; ແລະ ຄຸນາທິກະ—ຜູ້ເຫນືອກວ່າທຸກຜູ້ດ້ວຍຄຸນເຊັ່ນ ປັນຍາ ແລະ ອຳນາດອິດທິພົນ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as both cosmic principle and moral refuge: He is the ‘gate’ to liberation and the ‘deliverer’ who carries beings across saṃsāra, while also being the sustaining force behind growth, order, and excellence in virtues.
Vāyu-deva continues a litany of divine names/epithets, describing the deity through metaphors of wind, cosmic boundary, lordship over sky-moving beings, and as the cause of increase and the most ancient, supreme in qualities.