मनुष्यान् शिवमन्विच्छंस्तस्मादेष शिव: स्मृत: । अथवा उनकी जटाका रूप धूम्र वर्णका है
manuṣyān śivam anvicchan tasmād eṣa śivaḥ smṛtaḥ |
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກພຣະອົງສະແຫວງຫາຄວາມສຸກສະຫງົບ ແລະຄວາມເຈຣິນ (śiva) ໃຫ້ແກ່ມະນຸດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ ‘ສິວະ (Śiva)’». ຂໍ້ຄວາມຍັງອະທິບາຍອີກວ່າ ເນື່ອງຈາກຜົມມັດ (ຈະຕາ) ບນພຣະເສົາມີສີຄືຄວັນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ທູຣຈະຕິ (Dhūrjaṭi)’; ແລະເນື່ອງຈາກດ້ວຍການກະທຳທຸກປະເພດ ພຣະອົງຍົກຍ້ອງຄວາມເຈຣິນຂອງທຸກຄົນ ແລະປາດຖະໜາຄວາມດີໃຫ້ທຸກສັດ ຊື່ ‘ສິວະ’ ຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງ.
वायुदेव उवाच
The verse grounds Śiva’s very name in ethical meaning: he is called ‘Śiva’ because he actively seeks the welfare and uplift of human beings and intends the good of all.
Vāyu is explaining the significance of Śiva’s epithets—why he is known as ‘Śiva’ (beneficent) and, by traditional description, as ‘Dhūrjaṭi’ due to the smoke-hued appearance of his matted locks—linking divine names to qualities and beneficent action.