Shloka 47
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
ऋग्भिर्यमनुशासन्ति तत्त्वे कर्मणि बहवृचा:
ṛgbhir yam anuśāsanti tattve karmaṇi bahvṛcāḥ | yajurvedake vidvān tātchika yajñakarmameṃ ṛgvedake mantroṃdvārā jinkī mahimākā gān karate haiṃ, yajurvedake jñātā dvija yajñameṃ yajurmantroṃdvārā dakṣiṇāgni, gārhapatya aura āhavanīya—ina trividh rūpoṃ se jānane-yogya jin mahādevajīke uddheśyase āhuti dete haiṃ tathā śuddha buddhise yukta sāmavedake gānevāle vidvān sāma-mantroṃdvārā jinkī stuti gāte haiṃ, atharvavedī brāhmaṇa ṛta, satya evaṃ parabrahma-gāmase jinkī stuti karate haiṃ, jo yajñake parama kāraṇa haiṃ, ve hī ye parameśvara samasta yajñoṃke paramapati māne gaye haiṃ
ວາຍຸກ່າວວ່າ: ບັນດານັກຮູ້ໃນຣິກເວດ (ພະຫວຣິຈ) ສອນແລະສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນແຫ່ງຣິກ ໃນຫຼັກທີ່ແທ້ຂອງພິທີແລະການກະທຳ. ດວິຊະຜູ້ຮູ້ຢະຊຸຣເວດ ຖວາຍອາຫຸຕິໃນຍັດຍະດ້ວຍສູດຢະຊຸສ ໂດຍຮັບຮູ້ພຣະອົງເປັນໄຟສັກສິດສາມ—ດັກຊິນາກນິ, ກາຣຫະປັດຍະ, ແລະ ອາຫະວະນີຍ. ນັກຮ້ອງສາມະເວດຜູ້ມີໃຈບໍລິສຸດ ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍທຳນອງສາມັນ. ພຣາຫມະນ໌ອະຖັຣວະເວດ ສັນລະເສີນພຣະອົງຕາມທາງແຫ່ງ ຣິຕະ (ລະບຽບຈັກກະວານ), ສັດຍະ (ຄວາມຈິງ), ແລະທາງທີ່ນຳໄປສູ່ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ. ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເປັນເຫດສູງສຸດຂອງຍັດຍະ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກຮັບຮູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະເປັນເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍະທັງປວງ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
All Vedic paths—hymn (Ṛg), formula (Yajus), chant (Sāman), and Atharvan praise grounded in Ṛta and Satya—converge on one supreme divine reality identified here with Mahādeva/Parameśvara, who is presented as the ultimate cause and lord of every sacrifice.
Vāyu is describing how different Vedic specialists worship and praise the same supreme deity through their respective liturgical modes, emphasizing the unity of sacrificial worship and establishing Mahādeva as the presiding lord of all yajñas.