Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 126
धर्यवीर्यर्यश:शौर्यर्विक्रमेणीौजसापि वा । तदनन्तर राजा कार्तवीर्य अर्जुन सूर्य और अग्निके समान तेजस्वी रथपर बैठकर (सम्पूर्ण पृथ्वीपर विजय पानेके पश्चात्) बलके अभिमानसे मोहित हो कहने लगा--'बैर्य
dhairya-vīrya-yaśaḥ-śaurya-parākrameṇa ojasāpi vā | tad-anantaraṁ rājā kārtavīrya-arjunaḥ sūrya-agnī-sama-tejasvī ratha-pariṣad-āsīnaḥ (samasta-pṛthivī-vijayān-antaraṁ) bala-abhimāna-mohitaḥ uvāca— “dhairye vīrye yaśasi śaurye parākrame ca ojasi ca mama samaḥ kaḥ?”
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາ ກາຣຕະວີຣຍະ ອາຣຈຸນ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ແລະ ໄຟ ໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງລົດສົງຄາມ; ຫຼັງຈາກຊະນະພິຊິດແຜ່ນດິນທັ້ງປວງ ກໍຖືກມານະໃນພະລັງຂອງຕົນເອງຫຼອກລວງ ແລະ ປະກາດວ່າ: «ໃນຄວາມໝັ້ນຄົງ, ພະລັງ, ຊື່ສຽງ, ຄວາມເປັນວີລະຊົນ, ຄວາມກ້າຫານ, ແລະ ພະລັງຊີວິດ—ໃຜຈະເທົ່າຂ້າ?»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse cautions that success and power can produce abhimāna (self-conceit). When a ruler measures himself only by strength, fame, and conquest, he becomes mohitātmā—ethically clouded—setting the stage for adharma and eventual reversal.
Bhīṣma narrates that after conquering the earth, King Kārtavīrya Arjuna, shining like sun and fire, sits on his chariot and boasts that no one equals him in steadfastness, prowess, fame, heroism, valor, and vigor.