Shloka 69
न च राजभयं तेषां न पिशाचान्न राक्षसात् । नाग्न्यम्बुपवनव्यालाद् भयं तस्योपजायते,गायत्रीका जप करनेसे द्विजको राजा, पिशाच, राक्षस, आग, पानी, हवा और साँप आदिका भय नहीं होता
na ca rājabhayaṁ teṣāṁ na piśācān na rākṣasāt | nāgny-ambu-pavana-vyālād bhayaṁ tasyopajāyate ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວເກີດຂຶ້ນ—ຈາກກະສັດ, ຈາກປີສາຈາ, ຫຼືຈາກຣາກສະສາ; ແລະບໍ່ຢ້ານກົວຈາກໄຟ, ນ້ໍາ, ລົມ, ຫຼືງູ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການສວດຈັບກາຍັດຣີຢ່າງມີວິໄນ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ຖືກປົກປ້ອງຈາກອັນຕະລາຍທັງໃນໂລກແລະທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນທຳມະແຂງແຮງຂຶ້ນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular Gāyatrī-recitation and disciplined spiritual practice cultivate inner steadiness and are praised as conferring protection—symbolically and ethically—against threats from rulers, hostile beings, and natural dangers.
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues instructing Yudhiṣṭhira on dharma and religious duties; here he extols the power of sacred recitation (especially Gāyatrī-japa) as a safeguard for the dvija who follows it.