Shloka 331
वेद्यो वैद्य: सदायोगी वीरहा माधवो मधु: । अतीन्द्रियो महामायो महोत्साहो महाबल:
vedyo vaidyaḥ sadāyogī vīrahā mādhavo madhuḥ | atīndriyo mahāmāyo mahotsāho mahābalaḥ ||
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ທີ່ຄວນຮູ້ຈັກຜ່ານພຣະເວດ, ເປັນແພດແທ້ຜູ້ຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ຕັ້ງຢູ່ໃນໂຍຄະຢ່າງສະເໝີ; ເປັນຜູ້ປະຫານວີຣະຊົນ; ມາທະວະ, ມະທຸ; ຢູ່ເຫນືອການເຂົ້າເຖິງຂອງປະສາດສຳຜັດ, ຜູ້ຖືມາຍາທິບພະອັນມະຫາ, ມີຄວາມພາກພຽນອັນໃຫຍ່ ແລະ ກຳລັງອັນມະຫາ. ໃນບັນດານາມນີ້ ພີສະມະສັນລະເສີນຄວາມເປັນຈອມເຈົ້າແລະອຳນາດຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ—ທັງເປັນເປົ້າໝາຍພາຍໃນຂອງຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ ແລະເປັນພະລັງຕັດສິນທີ່ຄ້ຳຈຸນທຳມະ ໂດຍຊະນະອຳນາດທຳລາຍ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Lord as the ultimate object of Vedic knowledge and the healer of worldly and spiritual suffering, while also affirming His transcendent nature (beyond the senses) and His power to uphold dharma through decisive strength and divine agency (māyā).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing and praising the Supreme through a sequence of divine epithets (as in the Viṣṇu-sahasranāma context), describing the Lord’s qualities—healer, yogin, transcendent, and mighty protector—before the listening audience (notably Yudhiṣṭhira in this section).