Shloka 115
आधारनिलयोअ<थधाता पुष्पहास: प्रजागर: । ऊर्ध्वग: सत्पथाचार: प्राणद: प्रणव: पण:
bhīṣma uvāca | ādhāra-nilayo 'dhātā puṣpa-hāsaḥ prajāgaraḥ | ūrdhva-gaḥ satpathācāraḥ prāṇa-daḥ praṇavaḥ paṇaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນຖານພັກພິງ ແລະຄວາມຮອງຮັບຂອງສັດທັງປວງ; ເປັນຜູ້ດຳລົງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ ບໍ່ມີຜູ້ສ້າງເຫນືອພຣະອົງ. ພຣະອົງຕື່ນຮູ້ຢູ່ເທື່ອ ແລະຮັກສາສະຕິຢ່າງສົມບູນ, ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນດັ່ງດອກໄມ້ບານ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ດຳລົງແລະຄ້ຳຈຸນຈັນຍາບັນແຫ່ງທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ພຣະອົງປະທານຊີວິດ—ກະທັ້ງຊຸກຊີວິດໃຫ້ຜູ້ລົ້ມລົງ—ແລະພຣະອົງແມ່ນພະຍາງສັກສິດ “ໂອມ” ເອງ, ຜູ້ປະພຶດຕໍ່ສັດທັງປວງດ້ວຍມາດຕະຖານທີ່ເໝາະສົມ ແລະຍຸດຕິທຳ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is both transcendent and immanent: the foundational support of the world, self-existent, ever-awake, the very standard of righteous conduct, and the life-giver. Ethically, it links devotion to the Divine with commitment to satpatha—right conduct—as an expression of the Divine nature.
In Anuśāsana Parva, Bhishma is instructing Yudhiṣṭhira on dharma and praising the Supreme through a litany of divine names/epithets. This verse is part of that praise, enumerating qualities that guide the listener toward reverence and righteous living.