Shloka 54
Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
जो प्रतिदिन शीघ्रतापूर्वक मर्यादाका बोध करानेवाली बुद्धिके द्वारा दुष्कर व्रतका आचरण करती है, पतिमें ही मन लगाती है और निरन्तर पतिके हित-साधनमें लगी रहती है, उसे पतिव्रत- धर्मके पालनका सुख प्राप्त होता है ।।
puṇyam etat tapaś caitat svargaś ca eṣa sanātanaḥ | yā nārī bhartṛparamā bhaved bhartṛvratā satī ||
ພຣະມະເຫສະວະຣະກ່າວວ່າ: ນີ້ແມ່ນກຳມະອັນມີບຸນຍິ່ງ; ມັນເປັນຕະປະສະຍາໃນຕົວມັນເອງ ແລະ ເປັນຫົນທາງອັນຖາວອນໄປສູ່ສະຫວັນ: ເມື່ອນາງໃດຍົກຜົວເປັນສິ່ງສູງສຸດ, ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະແຫ່ງຄວາມສັດຊື່, ດຳລົງຊີວິດເປັນນາງຜູ້ມີຄຸນທຳ—ພາກພຽນຢູ່ເທື່ອງໆໃນປະໂຫຍດແລະການຮັບໃຊ້ຜົວ—ນາງຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຈາກການປະຕິບັດ «ປະຕິວຣະຕາ-ທັມມະ» ໃຫ້ສົມບູນ.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that steadfast devotion to one’s spouse—expressed as continual concern for the husband’s welfare and faithful observance of the pativratā-dharma—is regarded as a powerful form of tapas (austerity) and a source of puṇya (merit), leading to enduring spiritual reward (svarga).
Śrī Maheśvara is speaking, praising the ethical and spiritual value of a virtuous wife’s conduct. The statement functions as instruction within Anuśāsana Parva’s broader didactic discourse on dharma, especially duties and ideals related to household life and women’s vows.