कालयुक्तधर्मविवेकः
Discerning Dharma in Accord with Time
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि उमामहेश्व॒रसंवादे चतुश्चत्वारिंशदधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi umāmaheśvarasaṃvāde catuścatvāriṃśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນພາກວ່າດ້ວຍທຳແຫ່ງທານແລະການບໍລິຈາກ—ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ອຸມາ ແລະ ມະເຫສະວະຣະ ເປັນບົດທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ເປັນຄຳລົງທ້າຍຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອຈັດວາງຄຳສອນໃຫ້ຢູ່ໃນກອບຂອງຄຳພີແລະຈັນຍາ: ການສອນເລື່ອງການໃຫ້ທານອັນຊອບທຳ ຜ່ານການສົນທະນາຂອງເທວະດາ.
श्रीमहेश्वर उवाच
This verse is a colophon rather than a doctrinal statement: it frames the surrounding teaching as part of the Mahābhārata’s instruction on dāna-dharma (the ethics of giving), delivered through the dialogue of Umā and Maheśvara.
The text formally closes a chapter of the Umā–Maheśvara dialogue within the Anuśāsana Parva, identifying the work, parva, thematic subsection (dāna-dharma), and the chapter number (150).