Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
एवमस्त्विति तद्वाक्यं मयोक्त: प्राह शड्कर: । ततो मां जगतो माता धारिणी सर्वपावनी
evam astv iti tad-vākyaṁ mayoktaḥ prāha śaṅkaraḥ | tato māṁ jagato mātā dhāriṇī sarva-pāvanī …
ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄຳນັ້ນແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ເອວະມັສຕຸ—ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ.” ແລ້ວມານັ້ນ ມານດາແຫ່ງໂລກ—ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດທັງປວງ ແລະຜູ້ຊຳລະທຸກສິ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ—ພຣະອຸມາ ຄູ່ຄອງຂອງຣຸທຣະ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈ້ອງວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານບຸດຊາຍນາມ ‘ສາມບະ’ ໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ.”
श्रीकृष्ण उवाच
The verse highlights divine confirmation (“evam astu”) and the role of the world-mother as sustainer and purifier, suggesting that blessings and outcomes unfold within a dharmic, divinely supervised moral order.
After the speaker’s words, Śaṅkara (Śiva) grants assent. Then Umā, described as the Mother of the world and all-purifying, begins to speak, leading into the account of a boon involving Kṛṣṇa receiving a son named Sāmba.