Shloka 17
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
उग्रान्नं गर्हितं देवि गणान्न॑ श्राद्धसूतकम् । दुष्टान्न नैव भोक्तव्यं शूद्रान्नं नैव कर्हिचित्
ugrānnaṁ garhitaṁ devi gaṇānnaṁ śrāddha-sūtakam | duṣṭānnaṁ naiva bhoktavyaṁ śūdrānnaṁ naiva karhicit ||
ມະຫາເທວະສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາງ! ອາຫານທີ່ໄດ້ມາຈາກຄົນມີນິໄສດຸຮ້າຍ ແລະກໍ່ໂທດ ຖືກຕຳນິ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ບໍ່ຄວນກິນອາຫານທີ່ພົວພັນກັບຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງກຸ່ມໃດໜຶ່ງ, ອາຫານໃນພິທີ śrāddha, ອາຫານທີ່ກ່ຽວກັບອະສຸຈິຈາກການເກີດ, ຫຼືອາຫານຂອງຄົນຊົ່ວ; ແລະບໍ່ຄວນກິນອາຫານຈາກ Śūdra ໃນເວລາໃດໆ” ຄຳສັ່ງນີ້ຖືກວາງເປັນກົດແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມລະມັດລະວັງທາງຈິດທຳ: ສິ່ງທີ່ກິນເຂົ້າໄປຖືກເຫັນວ່າມີຜົນທັງດ້ານພິທີ ແລະດ້ານຄຸນທຳ, ຈຶ່ງຄວນຮັບແຕ່ຈາກແຫຼ່ງທີ່ຖືວ່າບໍລິສຸດ ແລະໜ້າໄວ້ວາງໃຈຕາມລະຫັດທຳມະໃນຄຳພີນີ້.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that eating is a dharmic act with ritual and moral consequences; therefore one should avoid food linked to censured sources—cruel or wicked persons and contexts marked by impurity (such as birth-impurity) or certain rites (śrāddha)—as framed by the text’s purity-based code of conduct.
Śrī Mahēśvara addresses Devī and lays down prescriptive rules about what kinds of food should not be accepted or eaten, presenting them as part of a broader instruction on proper conduct (ācāra) and purity within the Anuśāsana Parva’s dharma-discourse.