Shloka 9
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
(पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थ सुरासुरै: । बलवद्धिविमथितश्चिरकालं महोदधि: ।।
purā yugāntare yatnād amṛtārthaṁ surāsuraiḥ | balavaddhi vimathitaś cirakālaṁ mahodadhiḥ ||
ມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: «ໃນຍຸກກ່ອນໜຶ່ງ ພວກເທວະ ແລະອະສຸຣະ ໄດ້ຮ່ວມແຮງກັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນໃຫຍ່ ເພື່ອໄດ້ອະມຣິຕະ ແລະໄດ້ກວນມະຫາສະໝຸດຢູ່ດົນນານ. ເມື່ອກວນມະຫາສະໝຸດໂດຍໃຊ້ພູມັນທະຣະເປັນແກນ ແລະນາກະຣາຊາ ວາສຸກີ ເປັນເຊືອກ ພິດອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສາມາດທຳລາຍທຸກໂລກ ກໍເກີດຂຶ້ນ. ເຫັນແລ້ວ ເທວະທັງປວງກໍເສົ້າໝອງ. ໂອ ເທວີ! ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກທັງສາມ ຂ້າໄດ້ດື່ມພິດນັ້ນເອງ. ເພາະພິດນັ້ນ ທີ່ຄໍຂອງຂ້າຈຶ່ງມີຮອຍສີຟ້າຄ້າຍຂົນນົກຢູງ ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາ ຂ້າຖືກເອີ້ນວ່າ “ນີລະກັນຖະ”. ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດແລ້ວ—ຍັງປາດຖະໜາຈະຟັງອັນໃດອີກ?»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral pattern: great attainments (amṛta) require sustained effort and may demand cooperation even between opponents; yet the pursuit of a lofty goal can first release dangers, implying the need for guardianship and self-sacrifice to protect the common good.
Mahādeva begins recounting the ancient episode of the churning of the ocean: devas and asuras jointly churn the great ocean for a long time to obtain amṛta, setting up the later emergence of poison and Śiva’s protective act.