Shloka 46
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
उमोवाच भगवन् केन ते वक्त्र चन्द्रवत् प्रियदर्शनम् । पूर्व तथैव श्रीकान्तमुत्तरं पश्चिमं तथा
umovāca bhagavan kena te vaktraṃ candravat priyadarśanam | pūrvaṃ tathaiva śrīkāntam uttaraṃ paścimaṃ tathā |
ອຸມາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພອນ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງມີໃບໜ້າເຫຼົ່ານີ້? ໃບໜ້າທີ່ຫັນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກນັ້ນ ງາມດັ່ງດວງຈັນ—ສະຫວ່າງໄສ ແລະນ່າຊົມຢ່າງຍິ່ງ. ໃບໜ້າທາງເໜືອ ແລະທາງຕາເວັນຕົກ ກໍງາມດັ່ງກັນ ມີສະເໜ່ສະຫວ່າງເຊັ່ນດຽວກັບທິດຕາເວັນອອກ. ແຕ່ໃບໜ້າທາງໃຕ້ກັບນ່າຢ້ານຢ່າງຫຼາຍ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນເຊັ່ນນັ້ນ? ແລະເປັນຫຍັງຜົມຈະຕາຂອງທ່ານຈຶ່ງກາຍເປັນສີນ້ຳຕານອອກເຫຼືອງ? ດ້ວຍເຫດໃດຄໍຂອງທ່ານຈຶ່ງກາຍເປັນສີຟ້າ ດັ່ງຂົນປີກນົກຍູງ?»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse models reverent inquiry into divine attributes: the same divinity can appear gentle and auspicious in some aspects and terrifying in others, reflecting different cosmic functions (grace, protection, dissolution, restraint of evil). It encourages seeking causes and meanings behind sacred forms rather than stopping at surface appearance.
Umā addresses Maheśvara and asks why his faces differ in appearance—three being beautiful and one (the southern) being fearsome—and also asks the reasons for two well-known marks of Śiva: tawny matted hair and the blue throat (Nīlakaṇṭha). The verse sets up Maheśvara’s forthcoming explanation of these features.