Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
गिरिस्रवाभि: सर्वाभि: पृष्ठतो5नुगता शुभा । पुष्पवृष्टयाभिवर्षन्ती गन्धैर्बहुविधैस्तथा । सेवन्ती हिमवत् पार्श्व हरपार्श्वमुपागमत्
girisravābhiḥ sarvābhiḥ pṛṣṭhato 'nugatā śubhā | puṣpavṛṣṭyābhivarṣantī gandhair bahuvidhais tathā | sevantī himavat-pārśvaṃ hara-pārśvam upāgamat ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ປາຣະວະຕີ ຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ ໂດຍມີສາຍນ້ຳຈາກພູເຂົາທັງປວງໄຫຼຕາມຫຼັງ. ນາງໂປຍດອກໄມ້ດັ່ງຝົນ ແລະແຜ່ກິ່ນຫອມຫຼາຍຊະນິດ ເຂົ້າໄປຫາ ຮະຣະ (Hara) ພຣະສິວະ (Śiva). ນາງເດີນລຽບຂ້າງພູຮິມະວັດ (Himavat) ແລ້ວມາຮອດຂ້າງພຣະອົງ.
नारद उवाच
The verse highlights reverent approach to the divine: auspicious conduct, purity, and offering (symbolized by flowers and fragrance) accompany one who seeks the Lord. Nature itself is portrayed as participating in devotion, suggesting that dharmic harmony includes aligning one’s surroundings, senses, and intentions toward sacred presence.
Nārada describes Pārvatī moving toward Śiva (Hara). As she proceeds along the flank of Himavat, mountain-streams follow behind her, while she showers flowers and diffuses varied fragrances, culminating in her arrival at Śiva’s side.