Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ບັນດາລິສີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະຕຸຕິອັນໄພຣະ. ພວກເຂົາພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ມີຄວາມອົດທົນ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ; ພວກເຂົາໄດ້ນົບນ້ອມພຣະສັງກະຣະ ໂດຍວາງສີສະລົງກັບພື້ນດິນ. ແລ້ວສະຖານທີ່ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງນັ້ນກໍປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍຮັບຮູບອັນນ່າກະຫຼັ່ງກະເຫຼືອມ.
नारद उवाच
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.