Shloka 143
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
वाता: सर्वे महाभूतास्तत्रैवासन् समागता: । महान् सौभाग्यशाली मुनि
Vātāḥ sarve mahābhūtās tatraivāsan samāgatāḥ | mahān saubhāgyaśālī muniḥ, ūrdhvaretaḥ siddhagaṇaḥ, marudgaṇaḥ, vasugaṇaḥ, sādhyagaṇaḥ, indrasahita viśvedevagaṇaḥ, yakṣa-nāgāḥ, piśācāḥ, lokapālāḥ, agniḥ, samastā vāyavaḥ ca pradhānabhūtagaṇāḥ tatra āgatāḥ āsan |
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນ ບັນດາມະຫາພູຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ໝູ່ລົມທັງຫຼາຍ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ມີມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເປັນມງຄົດຜູ້ໜຶ່ງ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາສິດທະ; ໝູ່ມະຣຸດ, ວະສຸ, ແລະ ສາດຫຍະ; ພວກວິສະເວເທວະພ້ອມອິນທຣະ; ທັງຍັກສະ ແລະ ນາກ, ປິສາຈະ, ຜູ້ພິທັກທິດ (ໂລກະປາລະ), ອັກນິ, ລົມນານາ ແລະ ຈຳພວກພູຕະອັນສຳຄັນທັງປວງ—ລ້ວນມາຮອດສະຖານນັ້ນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຊຸມນຸມລະດັບຈັກກະວານ ທີ່ອຳນາດເທວະ ແລະ ອົງປະກອບທາດທັງຫຼາຍມາເປັນພະຍານ ບອກວ່າ ເລື່ອງທີ່ກ່າວຖຶງນີ້ ເປັນເລື່ອງຂອງທຳມະໃນຂອບເຂດສາກົນ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames the forthcoming discourse as universally significant: when gods, elemental powers, and guardians assemble, it signals that dharma and moral order are being affirmed before cosmic witnesses. It also highlights the ethical prestige of ascetic restraint (ūrdhvaretaḥ) as a source of spiritual authority.
Nārada describes a grand gathering at a particular place where multiple divine and semi-divine groups—winds, elemental beings, Vedic deities, spirits, and world-guardians—have arrived, along with an eminent sage and perfected beings. The narrative sets a solemn, cosmic stage for what follows.