Shloka 91
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
सो<5पि शड्करमाराध्य प्राप्तवानतुलं यश: । पराशरजीके पुत्र मुनिवर वेदव्यास तो योगके स्वरूप ही हैं। उन्होंने भी शंकरजीकी आराधना करके वह महान् यश पा लिया, जिसकी कहीं तुलना नहीं है ।।
so 'pi śaṅkaram ārādhya prāptavān atulaṃ yaśaḥ | parāśarajīke putra munivara vedavyāsa to yogake svarūpa hī haiṃ | unhoṃne bhī śaṅkarajī kī ārādhanā karke vaha mahān yaś pā liyā, jisakī kahīṃ tulanā nahīṃ hai || bālakhilyā maghavatā hy avajñātāḥ purā kila
ວາສຸເທວະ ກ່າວວ່າ: «ທ່ານນັ້ນເອງກໍໄດ້ບູຊາ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວບັນລຸຊື່ສຽງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ເວດະວະຍາສະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ບຸດຂອງ ປາຣາຊະຣະ ແມ່ນຜູ້ເປັນຮູບທຳຂອງໂຍຄະໂດຍແທ້; ທ່ານກໍໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາພຣະສິວະ ແລ້ວໄດ້ຊື່ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດທຽບໄດ້. ແທ້ຈິງ ໃນການກ່ອນ ພວກມຸນີ ບາລະຂິລະຍາ ເຄີຍຖືກ ມະຄະວັດ (ອິນທຣະ) ດູໝິ່ນ»។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Reverent devotion to Śiva (Śaṅkara) yields incomparable spiritual and moral stature, and one should never belittle ascetics; disrespect toward sages brings ethical and karmic consequences.
Vāsudeva cites Vyāsa—son of Parāśara and embodiment of Yoga—as an example of one who gained unmatched renown through worship of Śiva, then transitions to an older episode where Indra (Maghavat) once slighted the Bālakhilya sages, setting up a cautionary exemplum about honoring holy persons.