Shloka 93
दानशील-समाचारः, सत्कारः, अहिंसा च
Umā–Maheśvara Saṃvāda
हृष्यन्ति पितरश्चास्य श्राद्धकाल उपस्थिते । उसका भलीभाँति अनुष्ठान करके मनुष्य सुखी और निश्चिन्त हो जाता है। द्विजको चाहिये कि वह निराहार एवं एकाग्रचित्त होकर तीन दिनोंतक गोमूत्र
hṛṣyanti pitaraś cāsya śrāddhakāla upasthite |
ທ່ານ ດໍາກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຖິງເວລາພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ບັນດາບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຍິນດີ ແລະເຂົ້າມາໃກ້. ເມື່ອປະກອບພິທີໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ມະນຸດຈະຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ ແລະປອດຈາກຄວາມກັງວົນ. ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຄວນອົດອາຫານ ແລະຕັ້ງໃຈໃຫ້ແນ່ວແນ່, ຕະຫຼອດສາມມື້ ຖວາຍອາຮຸຕິໃນໄຟ ໂດຍໃຊ້ນ້ໍາປັດສະວະງົວ, ຂີ້ງົວ, ນົມງົວ ແລະນ້ໍາມັນເນີຍງົວ (ghee). ແລ້ວເມື່ອຄົບໜຶ່ງປີບໍລິບູນ ບັນດາເທວະດາຮັບການບູຊາຂອງເຂົາ, ແລະພິຕຣະ (Pitṛs) ກໍພໍໃຈເມື່ອລະດູການສຣາດທະມາຮອດທີ່ເຮືອນຂອງເຂົາ».
धौग्य उवाच
Educational Q&A
Properly performed śrāddha and disciplined ritual observance—done with fasting and focused mind—brings inner peace to the practitioner and is said to please both the gods and one’s ancestors, reinforcing the dharmic duty of gratitude and continuity toward forebears.
Dhaugya describes a prescribed observance for a dvija: for three days, while fasting and concentrating, one offers specific cow-derived substances as oblations into the fire; after a year’s completion, the gods accept the worship, and at the time of śrāddha the Pitṛs are especially pleased and present.