Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Dāna–Tapaḥ Praśaṃsā and Gṛhastha-Upadeśa
Maitreya
ते5पि यस्मात् प्रभावेण हता: क्षत्रियपुंगवा: । सम्प्राप्तास्ते गतिं पुण्यां तस्मान्मा शोच पुत्रक
te 'pi yasmāt prabhāveṇa hatāḥ kṣatriya-puṅgavāḥ | samprāptās te gatiṁ puṇyāṁ tasmān mā śoca putraka ||
ພີສະມະເວົ້າວ່າ: «ບັນດາກະສັດຕະຣິຍະຜູ້ເລີດລ້ຳທີ່ຖືກສັງຫານດ້ວຍອໍານາດຂອງເຂົາ ກໍໄດ້ບັນລຸຄວາມໄປອັນບຸນບາລີ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ຢ່າໂສກເສົ້າ. ຜູ້ໃດສະຫລະຊີວິດໃນສົງຄາມ ໃນໜ້າທີ່ແຫ່ງກະສັດຕະຣິຍະ ຕາມຈາຣີດຖືກນັບວ່າໄດ້ໄປສູ່ເສັ້ນທາງອັນສູງສົ່ງຫຼັງຄວາມຕາຍ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ບັນດານັກຮົບຜູ້ໂດດເດັ່ນທີ່ລົ້ມລົງໃນສະໜາມຮົບນີ້ ໂດຍສະແດງພະລັງຂອງຕົນ ກໍໄດ້ຮອດສະຖານະອັນມີບຸນ—ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໂສກບໍ່ຄວນມີສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that for kṣatriyas who die in righteous battle, death is not merely loss but a dharmic culmination that leads to a meritorious destiny; therefore grief should be restrained and transformed into understanding of duty and consequence.
Bhīṣma is consoling his listener, explaining that the prominent warriors slain through a hero’s prowess on the battlefield have attained a holy posthumous state, and thus the listener should not mourn them.