Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 383
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
तत्क्षयादिह चागम्य माहात्म्यं प्रतिपद्यते । इतना ही नहीं
tatkṣayād iha cāgamya māhātmyaṃ pratipadyate |
ເມື່ອບຸນທີ່ໄດ້ສັ່ງສົມໄວ້ທີ່ນັ້ນໝົດສິ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມກັບຄືນມາສູ່ໂລກນີ້ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມໂດດເດັ່ນພ້ອມກຽດສັກສີ. ບົດເລື່ອງພາຍໃນພາກນີ້ພັນລະນາຜົນຂອງການກະທໍາອັນຊອບທັມ: ຜູ້ນັ້ນສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄໍາທີ່ຫຼອມກັ່ນ ຂຶ້ນຂີ່ວິມານອາກາດອັນສະຫວ່າງ ພັກອາໄສຢູ່ ພຣະຫມະໂລກ (Brahmaloka) ດ້ວຍກຽດຕິຍົດຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນປີ; ແລ້ວເມື່ອບຸນໝົດ ຈຶ່ງກັບມາເກີດເປັນມະນຸດ ເພື່ອໄດ້ຮັບຕໍາແໜ່ງອັນສໍາຄັນ. ຄໍາສອນຍ້ຳວ່າ ກຳດີໃຫ້ຜົນສູງສົ່ງໃນສະຫວັນແຕ່ມີຂອບເຂດ ແລະ ບຸນນັ້ນສຸດທ້າຍຈະສຸກງອມເປັນກຽດສັກສີ ແລະ ອິດທິພົນໃນໂລກ.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Meritorious action produces exalted results—radiance, heavenly ascent, and honored residence in Brahmaloka—but those results are finite; when merit is exhausted, one returns and gains worldly eminence. The verse highlights both the power and the impermanence of karmic rewards.
Aṅgiras describes the posthumous फल (result) of a virtuous deed: the doer becomes brilliant, rides a vimāna, lives honored in Brahmaloka for a thousand years, and then, after the merit is spent, returns to this world and attains a significant, respected position.