Shloka 30
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
धृतराष्ट उवाच ये दानशीला न प्रतिगृह्नते सदा नचाप्यर्थाक्षाददते परेभ्य: | येषामदेयमर्हते नास्ति किंचित् सर्वातिथ्या: सुप्रसादा जनाश्व
dhṛtarāṣṭra uvāca | ye dānaśīlā na pratigṛhṇate sadā na cāpy arthākṣād adate parebhyaḥ | yeṣām adeyam arhate nāsti kiñcit sarvātithyāḥ suprasādā janāś ca ||
ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາິສີ! ຜູ້ໃດທີ່ມັກໃຫ້ທານເປັນນິດ ແຕ່ບໍ່ຮັບຂອງທານ; ບໍ່ເອົາຊັບຂອງຜູ້ອື່ນດ້ວຍກຳລັງ ຫຼືດ້ວຍການບີບຄັ້ນ; ເມື່ອມີຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ບໍ່ຄວນໃຫ້’; ນັບຖືຕ້ອນຮັບແຂກທຸກຄົນ ແລະມີໃຈເມດຕາຕໍ່ຊົນທັງປວງ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ດຳລົງຢູ່ດັ່ງໂຮງທານອາຫານສາທາລະນະ (ອັນນະສັດຕຣະ) ແລະເປັນບໍ່ນ້ຳບຸນຢູ່ເສມອ ຈຶ່ງໄດ້ເຖິງໂລກໂສມ. ແຕ່ສຳລັບທຣິຕະຣາສະຕຣະ ແມ່ນແຕ່ອານາຈັກນັ້ນກໍບໍ່ອາດໄປເຖິງ».
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse praises a dharmic ideal: give consistently, do not accept gifts for oneself, do not seize others’ wealth, and treat every person as a guest with kindness. Such conduct generates puṇya leading to heavenly attainment (Somaloka), while moral failure can bar one even from that reward.
Dhṛtarāṣṭra addresses a great sage and reflects on the destiny of the truly charitable and hospitable. In the surrounding discourse of Anuśāsana Parva, this functions as an ethical evaluation of conduct and its posthumous results, with Dhṛtarāṣṭra implicitly contrasting himself with the praised ideal.