आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः
Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition
अनुह्वादस्तु तेजस्वी यो5भूत् ख्यातो जघन्यज: । धृष्टकेतुरिति ख्यात: स बभूव नरेश्वर:
anuhvādas tu tejasvī yo ’bhūt khyāto jaghanyajaḥ | dhṛṣṭaketur iti khyātaḥ sa babhūva nareśvaraḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ອະນຸຫວາດະ ຜູ້ມີເດຊະພາບສະຫວ່າງໄສ ເປັນນ້ອງສຸດທ້າຍ ແຕ່ກໍໂດ່ງດັງ; ຖືກເອີ້ນວ່າ ທຣິສຕະເກຕຸ ແລະໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດໃນຫມູ່ມະນຸດ».
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the importance of recognized identity—names, epithets, and fame—in establishing legitimate place within a royal lineage, implying that kingship is socially affirmed through reputation and acknowledged succession.
Vaiśampāyana continues a genealogical account, stating that Anuhvāda, the youngest, became famous under the name Dhṛṣṭaketu and attained the status of a king.