Shloka 22
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
स्वयमेव गृहीतेन वसो: प्रीत्या महात्मन: । सतां पूजां महेन्द्रस्तु दृष्टवा देव: कृतां शुभाम्
svayam eva gṛhītena vasoḥ prītyā mahātmanaḥ | satāṁ pūjāṁ mahendras tu dṛṣṭvā devaḥ kṛtāṁ śubhām |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຕໍ່ຄວາມສັດທາຂອງວະສຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່, ພຣະມະເຫນທຣາໄດ້ຮັບເຄື່ອງບູຊານັ້ນດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ. ເມື່ອເຫັນການບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ສັດດີທັງຫຼາຍປະກອບຕາມທຳນຽມ, ອິນທຣາກໍຍິນດີ—ແລະຢືນຢັນວ່າ ການນົບນ້ອມທີ່ຈິງໃຈ ແລະ ຖືກພິທີ ທີ່ກະສັດປະກອບ ຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ໄຊຊະນະມາໃຫ້ ບໍ່ແຕ່ແກ່ຜູ້ບູຊາ ແຕ່ທັງອານາຈັກດ້ວຍ, ເພາະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ທຳອັນເປັນສາທາລະນະ ຊ່ວຍຄ້ຳຈຸນທັງລະບຽບທຳ ແລະ ສິຣິພາບແຫ່ງລາຊະອຳນາດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When worship is performed with sincere devotion and in a righteous manner (satām), divine favor is said to manifest as public welfare—prosperity and victory extending beyond the individual to the entire kingdom—linking personal piety with responsible kingship.
Vaiśaṃpāyana narrates that Indra (Mahendra), pleased with King Vasu’s devotion, personally accepts the auspicious worship. The surrounding prose tradition explains that Indra then expresses approval and promises auspicious results for those who honor him in the same way.