Shloka 103
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
कैवल्यं निर्गुणं विश्वमनादिमजमव्ययम् | पुरुष: स विभु: कर्ता सर्वभूतपितामह:
kaivalyaṁ nirguṇaṁ viśvam anādim ajam avyayam | puruṣaḥ sa vibhuḥ kartā sarvabhūtapitāmahaḥ ||
ດາຊາ ກ່າວວ່າ: «ຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດນັ້ນແມ່ນ ໄກວັນຍະ—ຄວາມໂດດດ່ຽວອັນສົມບູນ, ເກີນກຸນທັງສາມ, ແລະເປັນຈັກກະວານທັງປວງເອງ—ບໍ່ມີຕົ້ນ, ບໍ່ມີການເກີດ, ແລະບໍ່ເສື່ອມ. ພຣະອົງແມ່ນປຸຣຸສະ: ສະຫຼາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ເປັນອົງອະທິປະໄຕ, ເປັນຜູ້ກະທໍາແລະຜູ້ຈັດວາງ, ເປັນອາຕະມັນພາຍໃນ, ແລະເປັນປິຕາມະຫາໃຫຍ່ແຫ່ງສັດທັງປວງ. ພຣະອົງຍັງຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມແລະຄໍາສັນລະເສີນອັນສັກສິດຫຼາຍປະການ—ເຊັ່ນ ແຫຼ່ງກໍາເນີດແລະຖານວັດຖຸຂອງການສ້າງ, ພຣະຜູ້ປົກຄອງ, ວິສະວະກັມມາ, ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍສັດຕະວະ, ແລະກະທັ່ງເປັນພະຍາງ Oṁ—ເພື່ອຊີ້ວ່າ ອົງສູງສຸດອົງດຽວນັ້ນ ຖືກເຂົ້າເຖິງ ແລະ ຖືກສັນລະເສີນ ຜ່ານຄໍາພັນລະນາອັນຫຼາກຫຼາຍ.»
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the unity and supremacy of the ultimate Reality: it is beyond the guṇas, unborn and imperishable, yet also the inner Self and sovereign cause of the cosmos. Multiple sacred names (Puruṣa, Nārāyaṇa, Praṇava, etc.) point to the same one Supreme, indicating that diverse theological descriptions converge on a single transcendent source.
The speaker Dāśa is delivering a doctrinal praise (stuti) describing the Supreme Being’s nature—transcendent (nirguṇa, beginningless) and immanent (all-pervading, inner controller), as well as creator and progenitor of all beings—using a cluster of traditional epithets to frame the teaching.