Shloka 31
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्य: कूर्मकुञ्जरौ । ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजव:,इस प्रकार कछुए और हाथी दोनोंको खाकर महान् वेगशाली गरुड पर्वतकी उस चोटीसे ही ऊपरकी ओर उड़े
tāv ubhau bhakṣayitvā tu sa tārkṣyaḥ kūrma-kuñjarau | tataḥ parvata-kūṭāgrād utpapāta mahājavaḥ ||
ເມື່ອກິນທັງສອງແລ້ວ—ເຕົ່າ ແລະ ຊ້າງ—ຕາຣກສະຍະ (ກະຣຸດ) ຜູ້ມີຄວາມໄວອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ກໍກະໂດດພຸ່ງຂຶ້ນຈາກຍອດພູນັ້ນເຂົ້າສູ່ຟ້າ. ເຫດການນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງທີ່ຕ້ານບໍ່ໄດ້ຂອງຜູ້ກະທໍາຕາມທໍາມະຊາດແລະຈຸດປະສົງຂອງຕົນ ພ້ອມທັງບອກໃບ້ເຖິງຜົນຮ້າຍອັນໜັກ ເມື່ອສັດທັງຫຼາຍຕິດພັນໃນຄວາມອາຄາດ ແລະຖືກກວາດໄປໂດຍຜູ້ແທນແຫ່ງຊະຕາກໍາທີ່ແຂງແຮງກວ່າ.
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights overwhelming strength and swiftness operating in accordance with innate nature and destiny; it also suggests that entrenched conflict can end disastrously when a greater power intervenes.
Kaśyapa narrates that Garuḍa (Tārkṣya) eats both the tortoise and the elephant and then launches himself upward from the summit of a mountain peak with great speed.