Shloka 176
बालान् स तानण्डगतान् सह मात्रा मुनिर्वने । जरिताके गर्भसे चार ब्रह्मवादी पुत्रोंको मुनिने जन्म दिया। अंडेमें पड़े हुए उन बच्चोंको मातासहित वहीं छोड़कर वे मुनि वनमें लपिताके पास चले गये
vaiśampāyana uvāca | bālān sa tān aṇḍagatān saha mātrā munir vane | jaritāyāḥ garbhase cāra brahmavādī putrān muninā janma dīyate | aṇḍe nipatitān tān bālān mātrā saha tatraiva tyaktvā sa munir vane jaritākāśaṃ jagāma |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ມຸນີໃນປ່າ ໄດ້ໃຫ້ກໍ່ກໍາເນີດບຸດຊາຍສີ່ຄົນ—ເປັນພວກບຣະຫມະວາດິນ (ຜູ້ອຸທິດຕົນແກ່ຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ)—ໃນຄັນຂອງ ຈະຣິຕາ. ທາຣົກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນຍັງຢູ່ໃນໄຂ່; ມຸນີຈຶ່ງປະໄວ້ເດັກທີ່ຖືກຂັງໃນໄຂ່ນັ້ນພ້ອມແມ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວເດີນຕໍ່ໄປຕາມປ່າ ໄປຫາທີ່ພັກຂອງ ຈະຣິຕາ. ເຫດການນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງການວາງວິໄສຂອງຜູ້ຖືຕະປະສະ ແລະພັນທະທາງທໍາຕໍ່ຜູ້ພຶ່ງພາ, ປູທາງໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງແລະການຮັບຮູ້ຜູ້ອ່ອນແອໃນພາຍຫຼັງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic tension: spiritual detachment does not erase ethical responsibility toward one’s dependents. It invites reflection on how ascetic ideals must be balanced with compassion and protection for the vulnerable.
A sage fathers four learned sons in Jaritā’s womb; the infants remain enclosed in eggs. The sage leaves the egg-bound children with their mother in the forest and proceeds to Jaritā’s abode, setting up subsequent developments concerning their safety and recognition.