Shloka 23
तांश्कर्त शरैः पार्थ: सरोषाग्निसमुक्षितै: । विविशुश्नापि तं दीप्तं देहाभावाय पावकम्
vaiśampāyana uvāca | tāṁś cakarta śaraiḥ pārthaḥ saroṣāgnisamukṣitaiḥ | viviśuś cāpi taṁ dīptaṁ dehābhāvāya pāvakam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວປາຣຖະ (ອາຣະຈຸນ) ຜູ້ທີ່ລູກສອນຖືກຂັບດັນດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດ ໄດ້ຟັນພວກເຂົາທັງໝົດໃຫ້ແຕກເປັນຊິ້ນໆ; ແລະພວກເຂົາກໍເຂົ້າໄປໃນໄຟທີ່ລຸກໂຊນນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງຕົນຖືກທຳລາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ຄວາມໂກດທີ່ບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ ປ່ຽນຝີມືການຮົບໃຫ້ເປັນການກຳຈັດລ້າງຜານລ້ວນໆ; ແລະຜູ້ຖືກກະທົບ ເມື່ອບໍ່ເຫັນທີ່ພຶ່ງ ກໍເລືອກຍອມຈົນດ້ວຍການເຂົ້າສູ່ແປວໄຟເພື່ອເຜົາຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະທົນທຸກຕໍ່ໄປ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of krodha (anger): when wrath fuels action, even legitimate martial prowess becomes indiscriminate destruction. It also points to the tragic extremity of violence, where the afflicted may see death as the only escape.
Arjuna (Pārtha), enraged, shoots arrows that cut the opponents into pieces. Those beings then enter a blazing fire, intending the end of their bodily existence—an image of total defeat and self-consuming finality.