गरुत्मान् वज़सदृशै: पक्षतुण्डनखैस्तथा । प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात् कृष्णपाण्डवौ,एक गरुडजातीय पक्षी- वज्जके समान पाँख, चोंच और पंजोंसे प्रहार करनेकी इच्छा रखकर आकाशसे श्रीकृष्ण और अर्जुनकी ओर झपटा
garutmān vajrasadṛśaiḥ pakṣatuṇḍanakhaiḥ tathā | prahartukāmo nyapatad ākāśāt kṛṣṇapāṇḍavau ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກະຣຸດມານ ມີປີກ, ປາກ, ແລະ ເລັບກົດ ດຸດດັ່ງຟ້າຜ່າ, ໄດ້ພຸ່ງລົງຈາກຟ້າໄປຫາ ພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ປານຑະວະ (ອາຣະຈຸນ) ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາຈະຟາດຟັນ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີລິດເດດກໍອາດຖືກຄວາມຮຸນແຮງຊົ່ວວູບ ຫຼື ຄວາມຫຼົງຜິດ ຜັກດັນໃຫ້ພຸ່ງເຂົ້າຫາຄວາມຮຸນແຮງ; ແຕ່ການປະທັບຢູ່ຂອງວິລະຊົນແຫ່ງທຳມະ ກໍເຮັດໃຫ້ຂະນະນັ້ນເປັນບົດທົດສອບແຫ່ງຄວາມອົດກັ້ນ, ການປົກປ້ອງ, ແລະ ການຕອບໂຕທີ່ຖືກທຳນອງ ຕໍ່ພະຍຸຄຸກຄາມທີ່ບໍ່ໄດ້ກໍ່ເກີດ.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the sudden rise of hostile intent and the ethical demand placed on the righteous: to meet danger with discernment and restraint, protecting dharma without being swept away by impulsive violence.
A powerful Garuḍa-like bird (Garutmān), described with thunderbolt-like wings, beak, and talons, dives from the sky toward Kṛṣṇa and Arjuna, intending to strike them.