Shloka 59
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ यदिच्छसि वदस्व मे । एवमुक्तस्तु रामेण भारद्वाजोडब्रवीद् वच:,द्विजश्रेष्ठ! तुम्हारा स्वागत है। तुम जो कुछ भी चाहते हो, मुझसे कहो।” उनके इस प्रकार पूछनेपर भरद्वाजकुमार द्रोणने नाना प्रकारके धन-रत्नोंका दान करनेकी इच्छावाले, योद्धाओंमें श्रेष्ठ परशुरामसे कहा--“महान् व्रतका पालन करनेवाले महर्षे! मैं आपसे ऐसे धनकी याचना करता हूँ, जिसका कभी अन्त न हो”
svāgataṃ te dvijaśreṣṭha yad icchasi vadasva me | evam uktas tu rāmeṇa bhāradvājo 'bravīd vacaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຍິນດີຕ້ອນຮັບທ່ານ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາຫມັນ. ສິ່ງໃດທີ່ທ່ານປາຖະໜາ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ»។ ເມື່ອຣາມະ (ປະຣະສຸຣາມະ) ກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ດໂຣນະ ບຸດຂອງພາຣັດວາຊະ ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳຕອບ—ເປັນການຍື່ນຄຳຂໍຕໍ່ນັກຮົບ-ິສີຜູ້ໂດ່ງດັງດ້ວຍຕະປະແລະການໃຫ້ທານ, ແລະເປີດເຜີຍຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງການຂໍຢ່າງຖືກທຳ, ການໃຫ້ຢ່າງໃຈກວ້າງ, ແລະຜົນສະທ້ອນຂອງຊັບສິນກັບອຳນາດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic etiquette and moral responsibility in giving and asking: a worthy recipient should state a just desire plainly, and a powerful giver must weigh generosity with discernment, since wealth and boons can shape future conflict.
Paraśurāma welcomes the Brahmin visitor and invites him to state his wish. In response, Bhāradvāja’s son Droṇa begins to speak—introducing his request to Paraśurāma, which will connect to Droṇa’s later role in the epic’s martial and political developments.