Shloka 37
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
तत्र संसक्तमनसो भरद्वाजस्य धीमतः । ततोअस्य रेतश्नस्कन्द तदृषिद्रोण आदधे,परम बुद्धिमान् भरद्वाजजीका मन उस अप्सरामें आसक्त हुआ; इससे उनका वीर्य स्खलित हो गया। ऋषिने उस वीर्यको द्रोण (यज्ञकलश)-में रख दिया
tatra saṃsaktamanaso bharadvājasya dhīmataḥ | tato 'sya retaḥ skannam tad ṛṣir droṇe 'dadhāt ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃຈຂອງພຣະິສີ ພະຣະດວາຊະ ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ຕິດພັນຢ່າງແນ່ນຫນາກັບອັບສະຣານັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ນ້ຳເຊື້ອຂອງທ່ານໄດ້ຫຼຸດອອກ; ແລ້ວິສີໄດ້ນຳນ້ຳເຊື້ອນັ້ນໃສ່ໃນ «ໂດຣນະ» ຄືພາຊະນະພິທີ. ຕອນນີ້ຊີ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ນັກບຳເນັດກໍອາດຖືກທົດສອບໂດຍຄວາມປາຖະໜາ ແລະການສຳລວມຢ່າງມີວິໄນພ້ອມການກະທຳທີ່ມີເປົ້າໝາຍ ອາດຫັນຄວາມຜິດພາດໃຫ້ເປັນຜົນຕາມຊະຕາກຳ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the vulnerability of the mind to attachment, even in the wise, and suggests that ethical discipline lies not only in avoiding temptation but also in responding responsibly—containing and redirecting the consequences toward a purposeful, dharmic end.
Bharadvāja becomes mentally captivated by an apsarā; his semen is emitted, and he deposits it into a droṇa (vessel). This act sets up the traditional account connected with the origin of Droṇa.